Martijn
Uitgevlogen
De Filmhuiskamer is er niet meer. Het werd tijd om ruimte te geven aan nieuwe dingen. De filmliefde blijft bestaan en krijgt wellicht bij iemand anders of in andere vorm een plek. De Filmhuiskamer heeft mij meer dan 8 jaar heel blij gemaakt, vooral dankzij iedereen die nieuwsgierig kwam kijken en zijn kijk op de dingen gaf. Boven alles was dit bijzonder door mensen die met hun persoonlijke filmsuggesties een hele brede, verrassende en inspirerende rij films hebben laten langskomen. Dank iedereen, en blijf ontdekken!
Martijn
Martijn
10 maart: SOLARIS (Tarkovski, 1972)
Al een hele tijd wil ik Solaris weer eens zien. Een film met een vreemde mengeling van een psychologische reflectie op de aard van de mens en een verhaal met alle klassieke science fiction-elementen. En daarbij met de zichtbare hand van de meester Tarkovski.
De Russische filmmaker Andrei Tarkovski is één van de grote namen uit de filmgeschiedenis. Er wordt vaak naar zijn films verwezen en hij heeft velen geinspireerd. Hij is onder meer bekend om de zeer lange shots, waardoor het tijdsverloop in de film samenvalt met de belevingstijd van de kijker. Hierdoor ontstaat een realistische nabijheid en direct herkenbare ervaring.
Met Solaris leverde Tarkovski zijn enige science fiction film af - een vorm die hij doeltreffend inzet voor zijn vertelling over de werking van herinnering en verlangen. In de verre toekomst hebben mensen een ruimtestation in een baan rond de planeet Solaris gebracht. Wanneer er bericht komt dat drie wetenschappers van het ruimtestation overleden zijn, wordt Kris Kelvin, een psycholoog, eropuit gestuurd om de situatie op het station te controleren.
Hij loopt er zijn eigen overleden vrouw tegen het lijf. Dit alles lijkt ingegeven door aanwezigheid van buitenaardse intelligentie in de oceaan van de planeet Solaris. Men zegt dat de oceaan in staat is hun wensen te vervullen.
In de vorm is hier sprake van een échte science fiction film: een ruimteschip, een missie, een buitenaardse ontdekking. Aan de andere kant is dit niet volgens het Hollywood-recept gefilmd en speelt ook de betekenis van symbolische thema's als herinnering en subjectivi-teit van waarnemen een rol.
Het lijkt misschien saai: een film van 2,5 uur met veel lange shots? Kom het ervaren! Ik vond een artikel waarin gesteld werd dat de film zeker geduld vraagt, maar met de uitleg: "An important aspect to Tarkovsky’s style was the long-take, something that he believed could dilate a moment in time, to bring you closer to the characters and the world you are viewing. (...) Tarkovsky brings us closer to watching humans think and breath, passing through time with changing goals that ultimately define us. In the case of Solaris, these relate to isolation and former memories, materialized and then affecting us psychologically."
Solaris wordt ook wel 'het russische antwoord' op 2001 a space odyssey genoemd.. zou dat zo zijn? Kom en reis mee...
Martijn
De Russische filmmaker Andrei Tarkovski is één van de grote namen uit de filmgeschiedenis. Er wordt vaak naar zijn films verwezen en hij heeft velen geinspireerd. Hij is onder meer bekend om de zeer lange shots, waardoor het tijdsverloop in de film samenvalt met de belevingstijd van de kijker. Hierdoor ontstaat een realistische nabijheid en direct herkenbare ervaring.
Met Solaris leverde Tarkovski zijn enige science fiction film af - een vorm die hij doeltreffend inzet voor zijn vertelling over de werking van herinnering en verlangen. In de verre toekomst hebben mensen een ruimtestation in een baan rond de planeet Solaris gebracht. Wanneer er bericht komt dat drie wetenschappers van het ruimtestation overleden zijn, wordt Kris Kelvin, een psycholoog, eropuit gestuurd om de situatie op het station te controleren.
Hij loopt er zijn eigen overleden vrouw tegen het lijf. Dit alles lijkt ingegeven door aanwezigheid van buitenaardse intelligentie in de oceaan van de planeet Solaris. Men zegt dat de oceaan in staat is hun wensen te vervullen.
In de vorm is hier sprake van een échte science fiction film: een ruimteschip, een missie, een buitenaardse ontdekking. Aan de andere kant is dit niet volgens het Hollywood-recept gefilmd en speelt ook de betekenis van symbolische thema's als herinnering en subjectivi-teit van waarnemen een rol.
Het lijkt misschien saai: een film van 2,5 uur met veel lange shots? Kom het ervaren! Ik vond een artikel waarin gesteld werd dat de film zeker geduld vraagt, maar met de uitleg: "An important aspect to Tarkovsky’s style was the long-take, something that he believed could dilate a moment in time, to bring you closer to the characters and the world you are viewing. (...) Tarkovsky brings us closer to watching humans think and breath, passing through time with changing goals that ultimately define us. In the case of Solaris, these relate to isolation and former memories, materialized and then affecting us psychologically."
Solaris wordt ook wel 'het russische antwoord' op 2001 a space odyssey genoemd.. zou dat zo zijn? Kom en reis mee...
Martijn
10 februari: ONLY LOVERS LEFT ALIVE
We zetten het filmfestival nog even door: Katinka brengt ons een aanrader uit een eerder festival. Vrijdag zien we een film van Jim Jarmusch (die ook dit jaar een film afleverde op IFFR): ONLY LOVERS LEFT ALIVE, een vampierfilm die dat absoluut niet is.
De nachtelijke lege straten van Detroit, waar Adam (Tom Hiddleston) zich gehuisvest heeft, ademen poëzie van verlatenheid. Alleen al voor die beelden wil ik de film weer zien. Diezelfde poëzie, romantiek zo je wilt, vind je terug in een eeuwenlange liefdesgeschiedenis tussen twee vampiers. Het ademt de sfeer alsof ze elkaar elk leven weer opnieuw tegenkomen. Ze zijn echter al honderden jaren samen, op dit moment leeft Eve (Tilda Swinton) in Tanger, Adam is muzikant in Detroit.
Ze koesteren een kameraadschap in hun lotsverbondenheid. Ze zijn welgesteld en excentriek, staan buiten de maatschappij en leven alleen in de nacht (als echte vampiers, dat dan weer wel). Ze leiden een modern leven, en hebben vaste adressen voor buisjes met bloed, zoals een welgestelde cocaïneverslaafde zijn dealer in alle discretie weet te vinden. John Hurt (die deze week overleed) heeft een prachtige rol als blooddealer. Vervreemding en poëzie ten top, gedragen door een hypnotiserende soundtrack - de beelden zijn sinds filmfestival 2014 nooit meer uit mijn hoofd gegaan.
Katinka
De nachtelijke lege straten van Detroit, waar Adam (Tom Hiddleston) zich gehuisvest heeft, ademen poëzie van verlatenheid. Alleen al voor die beelden wil ik de film weer zien. Diezelfde poëzie, romantiek zo je wilt, vind je terug in een eeuwenlange liefdesgeschiedenis tussen twee vampiers. Het ademt de sfeer alsof ze elkaar elk leven weer opnieuw tegenkomen. Ze zijn echter al honderden jaren samen, op dit moment leeft Eve (Tilda Swinton) in Tanger, Adam is muzikant in Detroit.
Ze koesteren een kameraadschap in hun lotsverbondenheid. Ze zijn welgesteld en excentriek, staan buiten de maatschappij en leven alleen in de nacht (als echte vampiers, dat dan weer wel). Ze leiden een modern leven, en hebben vaste adressen voor buisjes met bloed, zoals een welgestelde cocaïneverslaafde zijn dealer in alle discretie weet te vinden. John Hurt (die deze week overleed) heeft een prachtige rol als blooddealer. Vervreemding en poëzie ten top, gedragen door een hypnotiserende soundtrack - de beelden zijn sinds filmfestival 2014 nooit meer uit mijn hoofd gegaan.
Katinka
13 januari: DR. STRANGELOVE or: How to stop worrying and love the bomb
De term 'Koude Oorlog' valt nu weer af en toe. Maar hoe ontstaat zoiets? Dr. Strangelove laat zien dat het heel klein kan beginnen.. en dat er dan geen weg terug is.. Want immers: "War is too important to be left to politicians".
Dr. Strangelove vind ik een geweldig intelligente satire. Hoewel het verhaal aanvoelt als een Monty Python-achtig absurdisme komt het daarmee dichter bij de werkelijkheid dan je lief is.
Het scenario is gebaseerd op de roman Red Alert die de ondergang van de wereld beschrijft: de Amerikaanse president maakt een fout die een kernoorlog tussen de Sovjet-Unie en de Verenigde Staten uitlokt.
Stanley Kubrick was aanvankelijk van plan om er een ernstige politieke thriller van te maken. Gaandeweg bedacht hij dat het een satire moest worden; vol zwarte humor, waanzinnige personages en humoristische scènes. Het blijft een mysterie hoe Kubrick zó op de hoogte was: volgens insiders van het Amerikaanse leger klopten de details van de veiligheidsprocedures rond een atoombom in deze film verbazend goed.
De prachtige dubbelrollen van Peter Sellers maken deze film alleen al de moeite waard. Ik heb er zin in!
Dr. Strangelove vind ik een geweldig intelligente satire. Hoewel het verhaal aanvoelt als een Monty Python-achtig absurdisme komt het daarmee dichter bij de werkelijkheid dan je lief is.
Het scenario is gebaseerd op de roman Red Alert die de ondergang van de wereld beschrijft: de Amerikaanse president maakt een fout die een kernoorlog tussen de Sovjet-Unie en de Verenigde Staten uitlokt.
Stanley Kubrick was aanvankelijk van plan om er een ernstige politieke thriller van te maken. Gaandeweg bedacht hij dat het een satire moest worden; vol zwarte humor, waanzinnige personages en humoristische scènes. Het blijft een mysterie hoe Kubrick zó op de hoogte was: volgens insiders van het Amerikaanse leger klopten de details van de veiligheidsprocedures rond een atoombom in deze film verbazend goed.
De prachtige dubbelrollen van Peter Sellers maken deze film alleen al de moeite waard. Ik heb er zin in!
9 december: LADY AND THE TRAMP
We hebben een echte Kerstklassieker deze keer: Lady and the Tramp. 89% score op Rotten tomatoes, maar boven alles één van de grote klassiekers van Disney. Kom je ook spaghetti slurpen?
Lady and the Tramp (in Nederland uitgebracht als Lady en de vagebond) is een Walt Disney film uit 1955, en heeft daarmee nog de 'oude handtekening' van het handwerk in de films. Het was de eerste animatiefilm in CinemaScope-formaat (het brede doek). Dat heeft de animatoren uitgedaagd om uitgangspunten voor ruimtegebruik en close-ups te herzien. Er werd bij Disney al jaren gewerkt aan een verhaal over Lady, maar dat kwam nooit echt van de grond tot Walt Disney zelf het verhaal "Happy Dan, The Whistling Dog" las. Toen zag hij dat een confrontatie van een Cocker Spaniel uit de upper middle class en een straathond de avontuurlijke spanning opleverde die we nu gaan zien.
Lady and the Tramp (in Nederland uitgebracht als Lady en de vagebond) is een Walt Disney film uit 1955, en heeft daarmee nog de 'oude handtekening' van het handwerk in de films. Het was de eerste animatiefilm in CinemaScope-formaat (het brede doek). Dat heeft de animatoren uitgedaagd om uitgangspunten voor ruimtegebruik en close-ups te herzien. Er werd bij Disney al jaren gewerkt aan een verhaal over Lady, maar dat kwam nooit echt van de grond tot Walt Disney zelf het verhaal "Happy Dan, The Whistling Dog" las. Toen zag hij dat een confrontatie van een Cocker Spaniel uit de upper middle class en een straathond de avontuurlijke spanning opleverde die we nu gaan zien.
18 november: PINA
Twee grote namen op één scherm vrijdag: Wim Wenders met zijn film over Pina Bausch. Ken je de dans van Pina niet, dan is dit een heel fijne kennismaking.
PINA houdt het midden tussen documentaire en verfilmde dans. Deze film is om twee redenen onwijs mooi. Ten eerste omdat Pina Bausch met haar toegankelijke theatrale en soms komische dansstijl de dans een hele nieuwe draai gaf. Ze wist een groot nieuw publiek bij dans te betrekken, onder meer door de direct voelbare intenties. Ze werkte dan ook altijd vanuit de persoonlijkheid van de danser zelf, werkte met hun herinneringen, voorkeuren, eigen objecten, hun kindertijd, herinneringen aan blessures, aspiraties. Dit levert een ongekende echtheid op.
De tweede reden om je op deze film te verheugen is dat Wim Wenders hiervan een schitterende ervaringsfilm wist te maken. Als groot bewonderaar had hij al jaren de hoop eens een film over haar te maken, tot hij over de drempel van zijn eigen nederigheid stapte. Tijdens de productie echter overleed Pina Bausch. Dit leverde bij de dansers van het Tanztheater-ensemble de sterke wil op om dit project als hommage te voltooien. In de interviews met deze dansers, stuk voor stuk sterke persoonlijkheden, is dan ook een grote intensiteit en bewondering voelbaar. Verder is Wim Wenders erin geslaagd de film zelf ook een ervaring te maken, zoveel meer dan 'film over dans'. Hij heeft onder meer dankbaar gebruik gemaakt van locaties rond de Pina Bausch-stad Wuppertal met zijn kenmerkende zwevende tramlijnen. Deze film is echt een verwennerij voor het oog.. en het hart.
PINA houdt het midden tussen documentaire en verfilmde dans. Deze film is om twee redenen onwijs mooi. Ten eerste omdat Pina Bausch met haar toegankelijke theatrale en soms komische dansstijl de dans een hele nieuwe draai gaf. Ze wist een groot nieuw publiek bij dans te betrekken, onder meer door de direct voelbare intenties. Ze werkte dan ook altijd vanuit de persoonlijkheid van de danser zelf, werkte met hun herinneringen, voorkeuren, eigen objecten, hun kindertijd, herinneringen aan blessures, aspiraties. Dit levert een ongekende echtheid op.
De tweede reden om je op deze film te verheugen is dat Wim Wenders hiervan een schitterende ervaringsfilm wist te maken. Als groot bewonderaar had hij al jaren de hoop eens een film over haar te maken, tot hij over de drempel van zijn eigen nederigheid stapte. Tijdens de productie echter overleed Pina Bausch. Dit leverde bij de dansers van het Tanztheater-ensemble de sterke wil op om dit project als hommage te voltooien. In de interviews met deze dansers, stuk voor stuk sterke persoonlijkheden, is dan ook een grote intensiteit en bewondering voelbaar. Verder is Wim Wenders erin geslaagd de film zelf ook een ervaring te maken, zoveel meer dan 'film over dans'. Hij heeft onder meer dankbaar gebruik gemaakt van locaties rond de Pina Bausch-stad Wuppertal met zijn kenmerkende zwevende tramlijnen. Deze film is echt een verwennerij voor het oog.. en het hart.
14 oktober: Everyone Says I Love You
Ik heb mazzel! Er is in de poll op facebook gekozen voor Everyone Says I Love You (1996) en daar ben ik blij mee! Want dit lijkt mij een komische film die het genre van de muziekfilms met veel bewondering ontleedt en parodieert.
Everyone Says I Love You (1996) is een film die als één van de beste Allen-films wordt beschouwd, ook al had hij weinig commercieel succes. De film maakt een komische knipoog naar de typische MGM-musicals met Fred Astaire, maar dan gemengd met dialogen, plot en locaties die Woody Allen typeren. Het is ook ensemblefilm met een groot aantal bekende acteurs: onder meer Edward Norton, Julia Roberts, Goldie Hawn, Tim Roth en Drew Barrymore. Alleen kan Edward Norton zichtbaar niet zo goed tapdansen.
De emoties van een upper-class familie uit Manhattan worden gevolgd van NYC tot Parijs en Venetie. Een bont gezelschap van vrienden, lovers, familieleden en bekenden komt langs en hun uitwisselingen krijgen op opvallende manier vorm in muziek en dans. Er zijn de jonge geliefden Holden en Skylar, ouders, exen daarvan, een dochter uit een vorig huwelijk.. en een net vrijgelaten gevangene die het verhaal een draai geeft.
Martijn
Everyone Says I Love You (1996) is een film die als één van de beste Allen-films wordt beschouwd, ook al had hij weinig commercieel succes. De film maakt een komische knipoog naar de typische MGM-musicals met Fred Astaire, maar dan gemengd met dialogen, plot en locaties die Woody Allen typeren. Het is ook ensemblefilm met een groot aantal bekende acteurs: onder meer Edward Norton, Julia Roberts, Goldie Hawn, Tim Roth en Drew Barrymore. Alleen kan Edward Norton zichtbaar niet zo goed tapdansen.
De emoties van een upper-class familie uit Manhattan worden gevolgd van NYC tot Parijs en Venetie. Een bont gezelschap van vrienden, lovers, familieleden en bekenden komt langs en hun uitwisselingen krijgen op opvallende manier vorm in muziek en dans. Er zijn de jonge geliefden Holden en Skylar, ouders, exen daarvan, een dochter uit een vorig huwelijk.. en een net vrijgelaten gevangene die het verhaal een draai geeft.
Martijn
9 september: THIS MUST BE THE PLACE
Kom je ook een dutje doen om uit te zoeken hoeveel je van deze film kan missen? Kathleen heeft 't al eens geprobeerd:
“Ik heb deze film op een TV gezien en ben af en toe in slaap gevallen, maar dat lag niet aan de film. Ondanks de gemiste fragmenten vond ik het een goede en bijzondere film.
Het verhaal in een notendop: Cheyenne was ooit een succesvol popster. Muziek maakt hij allang niet meer, maar hij kleedt zich nog dagelijks alsof hij zo gaat optreden. Zijn leven in Ierland heeft een vast ritme, totdat zijn vader overlijdt. Hij vertrekt naar Amerika en zet zijn vaders zoektocht naar een oorlogsmisdadiger voort.
Sean Penn speelt Cheyenne en de Talking Heads zijn absoluut van belang voor de film. Voordat ik deze ‘roadmovie’ zag, had ik van deze regisseur La consequenze dell’amore en La grande belezza gezien. Ik had de film niet direct herkent als een ‘Sorrentino’. Maar kan dat ook wel?
En kan je eigenlijk wel slapen bij een film en hem toch goed vinden? Ik ben benieuwd of het jullie lukt om mee te reizen met Cheyenne.”
Kathleen
“Ik heb deze film op een TV gezien en ben af en toe in slaap gevallen, maar dat lag niet aan de film. Ondanks de gemiste fragmenten vond ik het een goede en bijzondere film.
Het verhaal in een notendop: Cheyenne was ooit een succesvol popster. Muziek maakt hij allang niet meer, maar hij kleedt zich nog dagelijks alsof hij zo gaat optreden. Zijn leven in Ierland heeft een vast ritme, totdat zijn vader overlijdt. Hij vertrekt naar Amerika en zet zijn vaders zoektocht naar een oorlogsmisdadiger voort.
Sean Penn speelt Cheyenne en de Talking Heads zijn absoluut van belang voor de film. Voordat ik deze ‘roadmovie’ zag, had ik van deze regisseur La consequenze dell’amore en La grande belezza gezien. Ik had de film niet direct herkent als een ‘Sorrentino’. Maar kan dat ook wel?
En kan je eigenlijk wel slapen bij een film en hem toch goed vinden? Ik ben benieuwd of het jullie lukt om mee te reizen met Cheyenne.”
Kathleen
12 augustus: THE GODFATHER: PART II
Nadat we samen hier in de huiskamer The Godfather zagen las ik over ‘Part II’ en hoe verschillend het is van Part I. Een heel ander tempo en vertelstructuur en een verdieping van de thematiek van familie-eer en vertrouwen uit het eerste deel. Maar steevast blijven de twee films in één adem genoemd worden, en de delen I en II staan als nummer 2 en 3 op het lijstje van beste IMDB-films. Het werd mij duidelijk dat ‘The Godfather’ niet zonder ‘The Godfather: part II’ kon, dus ook deze wil ik graag samen zien!
We krijgen zowel een vervolg als een ‘prequel’ op het Godfather-verhaal te zien. Michael Corleone, die zich altijd afzijdig probeerde te houden van het geweld en ongevoelig leek voor status en macht in de familie, komt als vanzelf aan het hoofd te staan van de familie wanneer vader Vito verzwakt is en uiteindelijk overlijdt. Coppola heeft hier de bijzondere keuze gemaakt om ons te laten zien hoe de nieuwe Don Michael de zaken onverbiddelijk voortzet, naast het achtergrondverhaal over hoe vader Vito als jongetje opgroeide in Italie en naar de VS kwam. De familie die nu voor uitdagingen staat, zelfs als ook binnen de familie het vertrouwen is geschaad. Een familie die afglijdt, versterkt door de opkomende familiegeschiedenis uit de flashbacks.
Deze Part II is minder expliciet in zijn verklaringen en biedt een meer psychologische verdieping van de thematiek uit Part I. Het is niet altijd duidelijk of we een leugen of de waarheid horen. De motieven voor het gedrag van de hoofdfiguur blijven meer verborgen, en daarmee intrigerend om te ontrafelen met de informatie die er aan de oppervlakte komt. De film onderzoekt hiermee de donkere kant van de familie en de geest van de nieuwe Don. Aan het eind van Part I staan we als kijker helemaal aan Michael’s kant. Zonder enig belang te hebben bij de status van Don lijkt hij wijs te zijn en te doen wat goed is voor de familie. Zelfs een leugen tegen zijn vrouw vergeven we hem. In ’Part II’ brokkelt dit houvast voor de kijker af en wordt je uitgedaagd om te herzien wat je van deze familie vindt. Dit ongemakkelijke maar intrigerende aspect verklaart voor een deel het succes van deze opvolger.
Nog een wijze raad uit de familie: ”Keep your friends close, but your enemies closer”. Kortom: kom je ook?
Martijn
We krijgen zowel een vervolg als een ‘prequel’ op het Godfather-verhaal te zien. Michael Corleone, die zich altijd afzijdig probeerde te houden van het geweld en ongevoelig leek voor status en macht in de familie, komt als vanzelf aan het hoofd te staan van de familie wanneer vader Vito verzwakt is en uiteindelijk overlijdt. Coppola heeft hier de bijzondere keuze gemaakt om ons te laten zien hoe de nieuwe Don Michael de zaken onverbiddelijk voortzet, naast het achtergrondverhaal over hoe vader Vito als jongetje opgroeide in Italie en naar de VS kwam. De familie die nu voor uitdagingen staat, zelfs als ook binnen de familie het vertrouwen is geschaad. Een familie die afglijdt, versterkt door de opkomende familiegeschiedenis uit de flashbacks.
Deze Part II is minder expliciet in zijn verklaringen en biedt een meer psychologische verdieping van de thematiek uit Part I. Het is niet altijd duidelijk of we een leugen of de waarheid horen. De motieven voor het gedrag van de hoofdfiguur blijven meer verborgen, en daarmee intrigerend om te ontrafelen met de informatie die er aan de oppervlakte komt. De film onderzoekt hiermee de donkere kant van de familie en de geest van de nieuwe Don. Aan het eind van Part I staan we als kijker helemaal aan Michael’s kant. Zonder enig belang te hebben bij de status van Don lijkt hij wijs te zijn en te doen wat goed is voor de familie. Zelfs een leugen tegen zijn vrouw vergeven we hem. In ’Part II’ brokkelt dit houvast voor de kijker af en wordt je uitgedaagd om te herzien wat je van deze familie vindt. Dit ongemakkelijke maar intrigerende aspect verklaart voor een deel het succes van deze opvolger.
Nog een wijze raad uit de familie: ”Keep your friends close, but your enemies closer”. Kortom: kom je ook?
Martijn
15 juli: PRINCESS
Al sinds mijn kindertijd ben ik een liefhebber van animatiefilms. Dat het vaak "kinderfilms" waren nam ik op latere leeftijd dan op de koop toe. Maar de laatste jaren komen er gelukkig regelmatig tekenfilms uit die bedoeld zijn voor volwassenen. Princess van de Deense Anders Morgenthaler trok nog eens extra mijn aandacht.
In deze Japans aandoende animatie stopt August met zijn werk als missionaris om voor het dochtertje van zijn overleden zus te zorgen. Zij werkte als pornoster onder de naam Princess. De woede over de leefomstandigheden van moeder en dochter veranderen August in een engel der wrake... De combinatie van tekenfilm en thema intrigeren mij zeer. Ik wil Princess graag met jullie bekijken en bespreken!
Cor
In deze Japans aandoende animatie stopt August met zijn werk als missionaris om voor het dochtertje van zijn overleden zus te zorgen. Zij werkte als pornoster onder de naam Princess. De woede over de leefomstandigheden van moeder en dochter veranderen August in een engel der wrake... De combinatie van tekenfilm en thema intrigeren mij zeer. Ik wil Princess graag met jullie bekijken en bespreken!
Cor
24 juni: THE GODFATHER
Al sinds de première in 1972 is deze film alom geroemd en ik ben ontzettend benieuwd waarom eigenlijk. The Godfather vertelt het verhaal van Vito ‘Don’ Corleone, hoofd van een maffiafamilie in New York. De film wordt vaak gezien als een film die het gangstergenre een nieuw leven inblies en die het genre verrijkte met het stijlvolle verbeelden van een familie met zijn eigen normen.
Maar het kon toch eigenlijk nooit iets worden met deze film? Nadat Sergio Leone nee had gezegd koos Paramount dan maar voor de jonge regisseur Coppola, waarvan men inschatte dat hij wel goed te sturen zou zijn. Maar Coppola bleek niet makkelijk. Hij koos voor twee belangrijke rollen de tamelijk onbekende Al Pacino en Marlon Brando die al jaren over zijn top leek en waarvan de laatste film flopte. Die jonge Coppola koos ook nog eens voor een trage stijl van filmen, terwijl in die tijd juist een trend heerste van korte shots en snelle camerabewegingen.
Het resultaat was gelijk bij de premiere verpletterend en zou dat altijd blijven. Het was het grootste box office succes dat jaar, werd genomineerd voor elf oscars en won er drie, samen met vijf golden globes. The Godfather werd door het American Film Institute op de derde plaats gezet van beste Amerikaanse films aller tijden. Op IMDB.com staat de film op nummer 2 in de lijst van hoogst gewaardeerde films (opgevolgd door The Godfather part II). En iedereen om mij heen zegt steevast: ‘dat is zo’n geweldige film, die moet je zien’. Ik ben nu ontzettend nieuwsgierig hoe Coppola dit voor elkaar heeft gekregen. Wat maakt deze film zo goed, en hoe blijkt dat? Ik hoop dat jullie me kunnen helpen om dat te benoemen!
Martijn
Maar het kon toch eigenlijk nooit iets worden met deze film? Nadat Sergio Leone nee had gezegd koos Paramount dan maar voor de jonge regisseur Coppola, waarvan men inschatte dat hij wel goed te sturen zou zijn. Maar Coppola bleek niet makkelijk. Hij koos voor twee belangrijke rollen de tamelijk onbekende Al Pacino en Marlon Brando die al jaren over zijn top leek en waarvan de laatste film flopte. Die jonge Coppola koos ook nog eens voor een trage stijl van filmen, terwijl in die tijd juist een trend heerste van korte shots en snelle camerabewegingen.
Het resultaat was gelijk bij de premiere verpletterend en zou dat altijd blijven. Het was het grootste box office succes dat jaar, werd genomineerd voor elf oscars en won er drie, samen met vijf golden globes. The Godfather werd door het American Film Institute op de derde plaats gezet van beste Amerikaanse films aller tijden. Op IMDB.com staat de film op nummer 2 in de lijst van hoogst gewaardeerde films (opgevolgd door The Godfather part II). En iedereen om mij heen zegt steevast: ‘dat is zo’n geweldige film, die moet je zien’. Ik ben nu ontzettend nieuwsgierig hoe Coppola dit voor elkaar heeft gekregen. Wat maakt deze film zo goed, en hoe blijkt dat? Ik hoop dat jullie me kunnen helpen om dat te benoemen!
Martijn
6 mei: UP
UP is een ontroerend, aandoenlijk, grappig, mooi gemaakte tekenfilm van Pixar Animation Studio's. Het is een verhaal over avontuur, beloftes nakomen, vriendschap en liefde.
Meneer Carl Fredricksen (78!) heeft 3 dagen de tijd om het huis van zijn vrouw en hem op de paradijsrots in een vergeten wereld te plaatsen. Hij heeft een orginineel idee om het voor elkaar te krijgen. Tuurlijk gaat dit niet zonder slag en stoot...
Het verhaal begint met een schitterende montage over de levensloop van Ellie en Carl. Heel mooi om te zien hoe twee mensen die van elkaar houden samen oud worden. Ik ben verliefd op Dug, een hond die Carl onderweg naar de rots tegenkomt. Ik kan uren naar hem kijken. Het is Pixar goed gelukt om het karakter van een hond te vertalen in tekst en beeld. Wat vind jij van Dug?
Zelfs de aftiteling is de moeite waard. Er komen originele foto's langs die een glimlach op je gezicht brengen. IMDB geeft de film een 8,3. Mijn wens voor deze met 2 oscars bekroonde film is om hem 6 mei voor het eerst in het Engels te horen. Zoals het oorspronkelijk bedoeld is. Is UP dan nog grappiger??
Suzanne
Meneer Carl Fredricksen (78!) heeft 3 dagen de tijd om het huis van zijn vrouw en hem op de paradijsrots in een vergeten wereld te plaatsen. Hij heeft een orginineel idee om het voor elkaar te krijgen. Tuurlijk gaat dit niet zonder slag en stoot...
Het verhaal begint met een schitterende montage over de levensloop van Ellie en Carl. Heel mooi om te zien hoe twee mensen die van elkaar houden samen oud worden. Ik ben verliefd op Dug, een hond die Carl onderweg naar de rots tegenkomt. Ik kan uren naar hem kijken. Het is Pixar goed gelukt om het karakter van een hond te vertalen in tekst en beeld. Wat vind jij van Dug?
Zelfs de aftiteling is de moeite waard. Er komen originele foto's langs die een glimlach op je gezicht brengen. IMDB geeft de film een 8,3. Mijn wens voor deze met 2 oscars bekroonde film is om hem 6 mei voor het eerst in het Engels te horen. Zoals het oorspronkelijk bedoeld is. Is UP dan nog grappiger??
Suzanne
8 april: WILD TALES
Het is denk ik al meer dan een jaar geleden dat Ornela me zei: "áls je een Argentijnse film moet zien, dan is het wel Wild Tales". Relatos Salvajes - zoals Wild Tales in het Spaans heet - staat sindsdien op mijn verlanglijst, en deze week is het zover: Ornela brengt hem ons!
Ornela over deze film: "Relatos Salvajes is een film met korte verhalen die één rode draad hebben: mensen die hun zelfcontrole verliezen. Wat gebeurt er als je je voor één keer niet laat leiden door je verstand, maar door je gevoelens? Een heerlijke, écht Argentijnse zwarte komedie, genomineerd voor een Oscar. Ik heb hem al vier keer gezien en deel hem graag met jullie."
Ornela
Ornela over deze film: "Relatos Salvajes is een film met korte verhalen die één rode draad hebben: mensen die hun zelfcontrole verliezen. Wat gebeurt er als je je voor één keer niet laat leiden door je verstand, maar door je gevoelens? Een heerlijke, écht Argentijnse zwarte komedie, genomineerd voor een Oscar. Ik heb hem al vier keer gezien en deel hem graag met jullie."
Ornela
11 maart: WILD AT HEART
Nicholas Cage zingt Elvis Presley songs, Laura Dern gaat voor haar geliefde door het vuur terwijl de ‘wicked witch from the west’ (uit ‘the Wizard of Oz’) hen achtervolgt. Steamy sex scenes en een auto-ongeluk dat je nooit meer vergeet: dit is Wild at Heart (1990), de road movie die David Lynch maakte na de hitserie Twin Peaks en de film Blue Velvet.
De bizarre combinatie van geweld en de prachtige liefdesrelatie tussen Sailor (Nicholas Cage) en Lula (Laura Dern) in een vreemde wereld van verlaten woestijnstadjes en rock cafés kon alleen maar uit de briljante geest van David Lynch geboren worden. De stijl van deze regisseur (die ook schildert, muziek maakt en jonge filmmakers les geeft) is uniek en onnavolgbaar (vind ik). Het verwondert me hoe een zachtaardige en gevoelige man als David Lynch zulke heftige en verontrustende scenes kan bedenken. Kijk maar eens naar het filmpje hieronder, een stukje van een lezing die David Lynch gaf op een congres in Boston over creativiteit en bewustzijn.
Ik heb Wild at Heart twaalf keer gezien in de afgelopen jaren en elke keer ontdek ik weer iets nieuws en zie ik dingen anders. De eerste keer was in Bordeaux, waar ik toen studeerde. In Frankrijk worden bijna alle films nagesynchroniseerd en toen we op een avond bij de bioscoop stonden en zagen dat er een Amerikaanse film in ‘version originale’ draaide gingen we zonder enige voorinformatie de zaal in. Volkomen overdonderd en betoverd was ik. Eigenlijk is dat de beste manier om ‘je eerste keer Wild at Heart’ te beleven: laat je verrassen en word overspoeld door de liefde en de muziek (en het geweld!) Het plot is simpel: Sailor, net uit de gevangenis, gaat met zijn meisje Lula in een snelle cabrio richting New Orleans (waarom ook alweer?! Dat herinner ik me niet, zelfs niet na twaalf keer kijken..!). In ieder geval vindt Lula’s moeder Marietta (gespeeld door Diane Ladd, Laura Derns echte moeder) het maar niets. Ze probeert Lula met de hulp van haar wat sullige vriend (gespeeld door Harry Dean Stanton) terug in haar nest te krijgen. Maar geheimen uit het verleden knagen aan Marietta’s geweten.. Let op de mooie bijrollen van Isabella Rosselini en Sherilyn Fenn en de indringende scene met Willem Dafoe.
Annemarie
De bizarre combinatie van geweld en de prachtige liefdesrelatie tussen Sailor (Nicholas Cage) en Lula (Laura Dern) in een vreemde wereld van verlaten woestijnstadjes en rock cafés kon alleen maar uit de briljante geest van David Lynch geboren worden. De stijl van deze regisseur (die ook schildert, muziek maakt en jonge filmmakers les geeft) is uniek en onnavolgbaar (vind ik). Het verwondert me hoe een zachtaardige en gevoelige man als David Lynch zulke heftige en verontrustende scenes kan bedenken. Kijk maar eens naar het filmpje hieronder, een stukje van een lezing die David Lynch gaf op een congres in Boston over creativiteit en bewustzijn.
Ik heb Wild at Heart twaalf keer gezien in de afgelopen jaren en elke keer ontdek ik weer iets nieuws en zie ik dingen anders. De eerste keer was in Bordeaux, waar ik toen studeerde. In Frankrijk worden bijna alle films nagesynchroniseerd en toen we op een avond bij de bioscoop stonden en zagen dat er een Amerikaanse film in ‘version originale’ draaide gingen we zonder enige voorinformatie de zaal in. Volkomen overdonderd en betoverd was ik. Eigenlijk is dat de beste manier om ‘je eerste keer Wild at Heart’ te beleven: laat je verrassen en word overspoeld door de liefde en de muziek (en het geweld!) Het plot is simpel: Sailor, net uit de gevangenis, gaat met zijn meisje Lula in een snelle cabrio richting New Orleans (waarom ook alweer?! Dat herinner ik me niet, zelfs niet na twaalf keer kijken..!). In ieder geval vindt Lula’s moeder Marietta (gespeeld door Diane Ladd, Laura Derns echte moeder) het maar niets. Ze probeert Lula met de hulp van haar wat sullige vriend (gespeeld door Harry Dean Stanton) terug in haar nest te krijgen. Maar geheimen uit het verleden knagen aan Marietta’s geweten.. Let op de mooie bijrollen van Isabella Rosselini en Sherilyn Fenn en de indringende scene met Willem Dafoe.
Annemarie
19 februari: DEBIEL - wie is hier nou gek? en YO, TAMBIÉN
Ruim een half jaar geleden kwam ik op crowdfundingsite voordekunst het project "Debiel" tegen. Een film over een verstandelijk gehandicapt meisje, waarin de hoofdrol wordt gespeeld door iemand die zelf een verstandelijke beperking heeft. Als betrokken oom van een gehandicapt nichtje vond ik het mooi om te zien hoe een gehandicapte niet alleen werd gezien als iemand die zorg nodig heeft, maar ook als iemand met wie je iets moois kunt maken, in dit geval een film. Daarom heb ik een donatie gedaan.
Zo kwam ik in contact met de regisseur, Dewi Reijs, en ik heb haar gevraagd of ze de film wil laten zien in de Filmhuiskamer en ons er meer over vertellen.
De film duurt een kwartier, dus zocht ik naar een andere film om ook te kunnen zien. Zo kwam ik bij Yo Tambien, een film over een man met Down, die ook gespeeld wordt door een acteur met Down. In 2010 kreeg deze film de publieksprijs op het IFFR. Voor haar project heeft Dewi Reijs uitgebreid gesproken met een van de schrijvers en regisseurs van deze film, dus ze zal ons ook daar meer over kunnen vertellen.
Ik heb geen van beide zelf al gezien, dus ik ben ook heel benieuwd.
Bas
Zo kwam ik in contact met de regisseur, Dewi Reijs, en ik heb haar gevraagd of ze de film wil laten zien in de Filmhuiskamer en ons er meer over vertellen.
De film duurt een kwartier, dus zocht ik naar een andere film om ook te kunnen zien. Zo kwam ik bij Yo Tambien, een film over een man met Down, die ook gespeeld wordt door een acteur met Down. In 2010 kreeg deze film de publieksprijs op het IFFR. Voor haar project heeft Dewi Reijs uitgebreid gesproken met een van de schrijvers en regisseurs van deze film, dus ze zal ons ook daar meer over kunnen vertellen.
Ik heb geen van beide zelf al gezien, dus ik ben ook heel benieuwd.
Bas
8 januari: CLOVERFIELD
Op een avond zapte ik langs deze film en zat meteen aan mijn stoel vastgeplakt. Ik ben licht allergisch voor monsterfilms (lachwekkend) en rampenfilms (ongeloofwaardig). Deze keer niet. Kwam het door het kikvorsperspectief en de handycam? De kwetsbare twintigers die veilig van Manhattan probeerden af te komen? Of de gebrekkige info over de dreiging en de machteloosheid van de overheden? Allemaal denk ik, and more... Blair Witch Project meets 9/11. Ik wil hem graag met jullie bekijken en bepraten. Kom je ook?
Cor
Cor
Van "Birds" naar "Filmhuiskamer"
Ja, een nieuwe naam, de Birds zijn uitgevlogen! Best een revolutie voor wie al wat langer komt - en voor mij ook een hele stap. Hiermee wil ik meer benadrukken dat het gaat om een plek voor iedereen die graag films deelt of samen kijkt. En wat minder de suggestie wekken van een vast clubje met leden die streng kijken bij elke gekozen film. De filmhuiskamer is een plek voor iedereen. Ik hoop dat hiermee de drempel lager wordt om aan zomaar te waaien.
Maar verandert alles dan?
Eigenlijk blijft alles bij het oude! Vaste prik ééns per maand films delen. En de 100% persoonlijke keuze van de films blijft voorop staan.
Maar verandert alles dan?
Eigenlijk blijft alles bij het oude! Vaste prik ééns per maand films delen. En de 100% persoonlijke keuze van de films blijft voorop staan.
18 december: TOUCH OF EVIL
Zonder enige voorkennis of verwachtingen ging ik een maand geleden op het Leids Filmfestival naar 'een' zwartwitfilm van 'ene' Orson Welles uit 1958. Geweldig van de eerste tot de laatste minuut, en daarom meteen in herhaling in de filmhuiskamer. Filmwerk, sfeer, karakters en acteurs (o.a. een late Marlene Dietrich) maken deze film tot mijn favoriet uit 2015.
Cristel
Cristel
13 november: SILENT HILL
Vrijdag de 13e, horror. Maar dan niet 'disgusting', maar 'disturbing'. Ytze koos deze film om zijn uitzonderlijke vormgeving en karakters. Horror dus, maar niet zoals je denkt:
" Silent Hill is een Frans-Canadese fantasie-horror film, gebaseerd op het gelijknamige computerspelreeks van de Japanse computerspellenfabrikant Konami.
Rose da Silva (Radha Mitchell), een moeder wier leven een onverwachte wending neemt als ze de bron van haar adoptiedochter Sharon's (Jodelle Ferland) nachtmerries wil ontdekken. Haar dochter roept tijdens deze nachtmerries de naam van het stadje Silent Hill. Tegen de wil van haar man Chris (Sean Bean) en buiten zijn medeweten, neemt Rose haar dochter mee op weg naar Silent Hill. Nog vlak voordat ze in het stadje aankomen verdwijnt haar dochter. Dan volgt een zoektocht in het ogenschijnijk verlaten stadje. Al snel blijkt dat Silent Hill in een andere dimensie is gehuld. Een dimensie die recht uit de hel lijkt te komen.
Vormgeving De regie is in handen van de Franse regisseur Christophe Gans. Zijn specialisme ligt in horror, fantasie films en video game adaptaties. De vormgeving en sfeer van de film is nauw naar dat van het spel verbeeld. Sterk en verontrustend is de geïndustrialiseerde en bebloede versie van de zogenaamde “Anderwereld”. Een wereld waar duivelse wezens rondwaren. Christophe heeft de duivelse wezens hier rauw neergezet. Hij heeft niet de nadruk willen leggen op het schrik effect of op “gore”. Je ziet het gevaar in de verte al aan komen. Ze zijn niet eng, maar zoals hij zegt “verontrustend”.
Ik heb deze film willen kiezen omdat zowel de vormgeving als de karakters sterk overkomen. Daarnaast zijn er videogames die qua horror erg sterk zijn. Silent Hill is een mooi voorbeeld van een zeer geslaagde adaptatie naar film. Tenslotte verbeeld deze film nog het meest wat ik onder horror versta: een nachtmerrie waar je niet meer uit wakker kunt worden. "
Ytze
" Silent Hill is een Frans-Canadese fantasie-horror film, gebaseerd op het gelijknamige computerspelreeks van de Japanse computerspellenfabrikant Konami.
Rose da Silva (Radha Mitchell), een moeder wier leven een onverwachte wending neemt als ze de bron van haar adoptiedochter Sharon's (Jodelle Ferland) nachtmerries wil ontdekken. Haar dochter roept tijdens deze nachtmerries de naam van het stadje Silent Hill. Tegen de wil van haar man Chris (Sean Bean) en buiten zijn medeweten, neemt Rose haar dochter mee op weg naar Silent Hill. Nog vlak voordat ze in het stadje aankomen verdwijnt haar dochter. Dan volgt een zoektocht in het ogenschijnijk verlaten stadje. Al snel blijkt dat Silent Hill in een andere dimensie is gehuld. Een dimensie die recht uit de hel lijkt te komen.
Vormgeving De regie is in handen van de Franse regisseur Christophe Gans. Zijn specialisme ligt in horror, fantasie films en video game adaptaties. De vormgeving en sfeer van de film is nauw naar dat van het spel verbeeld. Sterk en verontrustend is de geïndustrialiseerde en bebloede versie van de zogenaamde “Anderwereld”. Een wereld waar duivelse wezens rondwaren. Christophe heeft de duivelse wezens hier rauw neergezet. Hij heeft niet de nadruk willen leggen op het schrik effect of op “gore”. Je ziet het gevaar in de verte al aan komen. Ze zijn niet eng, maar zoals hij zegt “verontrustend”.
Ik heb deze film willen kiezen omdat zowel de vormgeving als de karakters sterk overkomen. Daarnaast zijn er videogames die qua horror erg sterk zijn. Silent Hill is een mooi voorbeeld van een zeer geslaagde adaptatie naar film. Tenslotte verbeeld deze film nog het meest wat ik onder horror versta: een nachtmerrie waar je niet meer uit wakker kunt worden. "
Ytze
9 oktober: THE GOOD, THE BAD AND THE UGLY
Tijd om eens een onderbelicht genre de revue te laten passeren; de western.
Een spaghettiwestern om precies te zijn en een all-time classic, als ik de kenners mag geloven. Deze klassieker is mij nochtans ontlopen en ik draag hem dan ook graag aan voor vertoning in Filmhuiskamer the Birds: "Il buono, il brutto, il cattivo”, 1966.
De derde en volgens velen de beste film in het Dollars-drieluik van Sergio Leone, na A Fistfull of Dollars en For a Few Dollars More. Destijds kreeg hij vele slechte kritieken, vooral door de heersende afkeer van de snerend Spaghettiwestern genoemde films die in Spanje en Italië opgenomen waren en vele locatie- en historische fouten bevatten. Pas later wordt het meesterschap van de film erkend voor o.a. zijn vooruitstrevende cinematografie en Ennio Morricone's soundtrack en de film bekleedt nu de 8ste plek in de IMDB-top 250.
Nou wil ik een IMDB-score niet altijd als relevant aanvoeren, maar zelden heb ik zoveel en zulke uitgebreide user reviews gelezen als bij GBU (zoals de echte fans plegen te zeggen). Als je nog twijfelt, doe jezelf een plezier: lees er een paar en ik verzeker je dat je vrijdag als eerste bij Martijn op de stoep staat!
Gerard
Een spaghettiwestern om precies te zijn en een all-time classic, als ik de kenners mag geloven. Deze klassieker is mij nochtans ontlopen en ik draag hem dan ook graag aan voor vertoning in Filmhuiskamer the Birds: "Il buono, il brutto, il cattivo”, 1966.
De derde en volgens velen de beste film in het Dollars-drieluik van Sergio Leone, na A Fistfull of Dollars en For a Few Dollars More. Destijds kreeg hij vele slechte kritieken, vooral door de heersende afkeer van de snerend Spaghettiwestern genoemde films die in Spanje en Italië opgenomen waren en vele locatie- en historische fouten bevatten. Pas later wordt het meesterschap van de film erkend voor o.a. zijn vooruitstrevende cinematografie en Ennio Morricone's soundtrack en de film bekleedt nu de 8ste plek in de IMDB-top 250.
Nou wil ik een IMDB-score niet altijd als relevant aanvoeren, maar zelden heb ik zoveel en zulke uitgebreide user reviews gelezen als bij GBU (zoals de echte fans plegen te zeggen). Als je nog twijfelt, doe jezelf een plezier: lees er een paar en ik verzeker je dat je vrijdag als eerste bij Martijn op de stoep staat!
Gerard
Abonneren op:
Posts (Atom)