14 december: POULET AUX PRUNES

Poulet aux prunes of 'Chicken with Plums' is gebaseerd op het stripboek van Marjane Satrapi, de maakster van de film 'Persepolis'. In tegenstelling tot 'Persepolis' is 'Poulet aux prunes' geen tekenfilm, maar een prachtige verfilming van een sprookje.

Sinds zijn geliefde viool is gebroken, heeft Nasser Ali Khan, de beroemdste Iraanse vioolspeler, geen zin meer om te leven. Zijn droefheid wordt versterkt door het feit dat zijn jeugdliefde, die hij kort na dit incident op straat tegenkomt, hem niet meer herkent. Tevergeefs zoekt Nasser naar een instrument dat zijn viool kan vervangen. Uiteindelijk komt hij tot de enig overgebleven conclusie: aangezien geen enkele viool hem nog levensplezier kan schenken, wenst hij te sterven. Hij overweegt alle mogelijke manieren om te sterven: verpletterd worden door een trein, zich van een klif werpen, zich een kogel door het hoofd schieten, een overdosis pillen nemen… maar geen enkele van deze uitwegen is waardig voor een man van zijn stand. Hij is uiteindelijk de beste violist van z’n tijd: Nasser Ali Khan.

Kortom, een surrealistische film en bijzondere visuele vertaling van een prachtig stripboek. [Nazanin]

9 november: THE LIFE AQUATIC

Wat hebben Jacques-Yves Cousteau, David Bowie, Devo en The nightmare before Christmas met elkaar te maken? Wes Anderson maakte na zijn succes "The royal Tenenbaums" een persiflerende komedie vol fantasie, avontuur en nostalgie die doet denken aan een kinder-plakboek. Zachte minimalistische humor wordt afgewisseld met animatie en make-belief.

Deze iets onbekendere film geeft goed weer wat het werk van de hedendaagse Hollywood-film-regisseur Wes Anderson inhoudt. Het is een mix van zijn werk en wat mij betreft een noemenswaardige 'must-see' film in het vaak (terecht) ongewaardeerde komische filmgenre. Kortom, een vrolijk licht verteerbaar stukje 'fruits de mer' op het Birdsmenu. [Antony]

5 oktober: SINGIN' IN THE RAIN

De dagen worden langzaamaan grauwer ‘but from where I stand it’s shining all over the place’. Kom ook naar de Birds aankomende vrijdag voor een vrolijke noot uit 1952, één van de grootste klassiekers uit de geschiedenis van de hollywoodfilm: "Singin' in the Rain". Geen feestje zal je meer onbenut laten om al je kennis en (smeuïge) details over deze film te delen. Singin’ in the rain will never be the same. Er mag meegezongen worden! [Zoé]

7 september: LOST IN LA MANCHA

Terry Gilliam’s films zijn te kenmerken als absurdistisch, visueel overdonderend en … risicovol. Voor producenten is hij een “liability”, omdat zijn films ofwel een groot succes worden, ofwel een gigantische flop; hij heeft vaak conflicten met producenten. Ik kan hier niet echt een duidelijke oorzaak voor aanwijzen. Is het omdat hij een dromer en een perfectionist is die geen concessies wil doen? Of heeft hij gewoon domme pech? De film “The man who Killed Don Quichotte” is nooit afgemaakt; de producenten hebben na veel tegenslag het project beëindigd. Een tweede camerateam heeft tijdens het maken van de film opnames gemaakt die bedoeld waren voor een making of. Van deze opnames is de film “Lost in la Mancha” gemaakt: een making of die laat zien wat er fout is gegaan tijdens het maken van de film. Verder toont het een goed beeld van de man Terry Gilliam.
Filmogafie: Monthy Python and the Holy Grail, Brazil, The Fisher King, Twelve Monkeys, Fear and Loathing in Las Vegas, Tideland, The imaginarium of Doctor Parnassus. [Sjouke]

10 augustus: OLYMPIA

Met als aanleiding de Olympische Spelen in London wil ik met jullie deze keer een nogal controversiële film bekijken: Olympia van Leni Riefenstahl. Deze zwart-wit film in twee delen geeft een impressie van de Olympische Spelen in Berlijn (1936). Hij wordt door sommigen beschouwd als één van de beste documentaires ooit gemaakt, maar door critici als nazipropaganda. Al kijkend kunnen we hopelijk zelf een mening vormen die -misschien- in het midden ligt. Want waarom wordt b.v. Jesse Owens, een (zwarte) Amerikaan, uitgebreid in beeld gebracht? De film werd gemaakt in opdracht van het IOC en won (vóór WO II) veel prijzen, dus blijkbaar werd het toen niet als propaganda gezien. De film wordt extra interessant door veel nieuwe technieken, zoals slow motion, onderwater opnames en vogel perspectief. Er is dus veel te zien, te denken en te voelen, ik hoop jullie op 10 augustus te zien. [Cor]

13 juli: AFTER LIFE

Tijdens een workshop toneel op buitenkunst afgelopen mei kreeg ik de opdracht mijn meest dierbare herinnering op te tekenen. Deze herinnering werd, in mijn aanwezigheid op het toneel, voorgedragen aan het publiek. Het thema uit te workshop bleek geïnspireerd te zijn op de film After life. Door de persoonlijke invulling die ik tijdens de workshop aan het thema heb moeten geven werd mijn belangstelling gewekt in deze film van Kore-eda. After life speelt zich af in het voorportaal van het hiernamaals, een soort station tussen de dood en de eeuwigheid. Hier komen de overledenen aan en moeten zij binnen drie dagen hun meest dierbare herinnering formuleren. Deze geluksmomenten worden vervolgens door de werknemers van het tussenstation in scène gezet en gefilmd. Nadat de doden hun persoonlijke filmpje hebben gezien en het gelukkigste moment van hun leven hebben herbeleefd, vergeten zij de rest van hun aardse bestaan en nemen zij dat ene moment mee naar de eeuwigheid van het hiernamaals.

"After life gaat niet over de dood maar over het leven", benadrukt Kore-eda. "Het moeten kiezen van een herinnering in die paar dagen na de dood, dwingt de personages na te denken over hun leven. Voor de reconstructie van hun dierbaarste herinnering wordt expres geen gebruik gemaakt van beelden van hun eigenlijke leven, maar wordt uitgegaan van hun herinnering. Als iemand over zijn verleden vertelt, worden namelijk bepaalde aspecten van de werkelijkheid uitvergroot en andere vergeten. De medewerkers van het tussenstation gebruiken voor het verbeelden van de herinneringen eigenlijk stokoude filmtrucs, zoals ventilatoren om wind te simuleren en watten om wolken weer te geven. Maar omdat zij met die simpele middelen de essentiële onderdelen van de herinnering oproepen, wordt de gebeurtenis nog intenser herbeleefd dan wanneer de personages hem gewoon navertellen." [Kamiel]

8 juni: THE THIRD MAN

Kapotgeschoten Wenen, vlak na de tweede Wereldoorlog. Bezettingszones van Russen, Amerikanen, Engelsen en Fransen. Zwarte handel in alles waar gebrek aan is. Een amerikaanse schrijver van flutromannetjes arriveert op uitnodiging van zijn beste vriend Harry Lime. Binnen vijf minuten gaat alles anders dan gedacht en wordt je het verhaal ingezogen. Prachtig spel, bijzondere muziek en geweldig camerawerk dat niet voor niets een Oscar kreeg. Een van de mooiste en broeierigste thrillers die ik ken: The Third Man. Ik hoop je vrijdag te zien! Cor

11 mei: PERSONA

Halverwege een theatervoorstelling stopt een beroemd actrice ineens met spreken. Ze krijgt een persoonlijk verzorgster, en er volgt een spannende uitwisseling tussen deze vrouwen. Een simpel uitgangspunt, maar de grote hoeveelheid verrassingen in hun gedrag en in de filmische vorm maakt dit tot een film die veel vragen oproept. Toen ik deze film een paar weken terug zag, was ik flink onder de indruk van de ongrijpbaarheid en schoonheid van deze film. Ik ontdekte later dat PERSONA (1966, Ingmar Bergman) op veel beste-films-lijstjes staat en dat er altijd veel debat is geweest over mogelijke interpretaties. En hoewel we meestal de vrouwen in hun tamelijk geïsoleerde setting zien, zijn er ook associatieve beelden van de buitenwereld en montagesequenties als commentaar op het geheel. Maar wat zeggen deze?

PERSONA biedt soms onconventionele, maar steeds prachtige zwartwit beelden. Daarbij komt terughoudende, maar mooie sfeerbepalende minimale muziek. En heel intens acteerwerk, dat ons meesleept in het onderlinge spel van intimiteit en kwetsbaarheid. Ze zoeken daarin beiden naar hun identiteit, en het existentiele lijkt zelfs te reiken tot het medium 'film' zelf. Ik ben erg benieuwd naar jullie gevoel bij deze film! [Martijn]
Excuses voor het ontbreken van NL ondertiteling bij de trailer.. maar beeld en geluid zeggen hopelijk genoeg.

13 april: KYNODONTAS (DOGTOOTH)

Ongemak, vervreemding, competitieve spelletjes, gekmakende regels en routine… dit zijn slechts een aantal onderwerpen die de film Kynodontas (Dogtooth) dragen. Hoe reageren wij als kijker op een film, waarin de levenskennis en levensregels (zoals wij die hebben aangeleerd) niet gelden?

De film draait om een gezin dat in totale afzondering leeft. De enige die de deur uitgaat, is de vader. Om te werken, of om een meisje voor zijn zoon te halen. De titel van de film verwijst naar één van de belangrijkste wetten die de vader zijn kinderen heeft opgelegd. Dogtooth is een Grieks drama van de regisseur Yorgos Lanthimos. Dit filmproject was oorspronkelijk een aanklacht tegen 'home schooling'. Iets wat in Griekenland nog vaak gebeurt. [Vanessa]

9 maart: 22 MEI

Net even in Brussel geweest, lange gesprekken gehad in Frans-Engels-Vlaams over het absurde en mooie van Belgie, het grensgebied tussen Romanen en Germanen. Ik moest toen ik terug was denken aan een film die ik een tijd terug op het IFFR heb gezien. Iedereen zal Ex Drummer (ook wel de Vlaamse Trainspotting) van regisseur Koen Mortier kennen. 22 Mei is daar ergens wel een vervolg op. De regisseur volgt zijn onderwerpen dicht op de huid en laat in ongemakkelijke eerlijkheid zien dat niemand is zoals hij of zij zich in publiek voordoet en dat iedereen een duistere kant met zich meedraagt. Typisch Belgisch? Misschien.

Na de screening op het IFFR was het 5 minuten doodstil waarna er een staande ovatie voor de regisseur losbarstte. 'T is een pittige film, ben benieuwd wat jullie er van vinden! [Walter]

10 februari: METROPOLIS

Het is heel lang geleden dat ik Metropolis van Fritz Lang heb gezien. Eigenlijk weet ik er niets meer van, behalve dat hij indruk maakte. De perfecte omstandigheden om hem nog eens te bekijken dus. De getallen zijn in elk geval indrukwekkend, zeker voor 1927: 153 minuten, 36.000 figuranten, 200.000 kostuums en met een budget van 5 miljoen Reichsmark toen de duurste film ooit. Metropolis wordt wel omschreven als "de moeder aller science fiction films", vanwege de grote invloed die hij heeft gehad. Niet alleen op andere films, ook bijvoorbeeld de videoclip van Queen's "Radio Ga Ga" bevat door Metropolis geinspireerde scenes. Metropolis is een dystopie, een zwarte toekomstvisie. Arbeiders leven ondergronds in slechte omstandigheden en worden gebruikt als machines. Een communistisch thema, communisten vonden de film echter fascistisch. Maar meer dan om de inhoud, gaat het hier om de vorm. Groots en meeslepend. Ik hoop dat jullie je ook laten meeslepen. [Bas]

6 januari: SOUND OF NOISE

Begin 2011 zag ik de trailer van "Sound of Noise" in de bioscoop. De samenvatting van de film: "Excentrieke drummers besluiten onder leiding van de rebelse Sanne een muzikale guerrilla in hun stad uit te voeren. Hun masterplan 'Music for One City and Six Drummers' omvat vier plekken in de stad waar ze hun ritmisch aanvallen zullen gaan uitvoeren." De energie en het absurdistische dat de trailer uitstraalde bleef hangen. Maar toen ik tijd had om naar de bios te gaan was hij niet meer in roulatie. Omdat we bij de Birds ook films mogen introduceren die we zelf nog niet hebben gezien kwam deze wens weer boven. Ik ben nieuwsgierig naar de balans tussen muziek, beeld en verhaal. Hoe lang blijft het boeien? Het schijnt een humoristische Scandinavische film te zijn. Is de humor vergelijkbaar met andere films? Is er iets typisch Scandinavisch/Europees aan? Zou je ook een film kunnen maken met andere muziek in de hoofdrol? Wat is de relatie tussen de muziek en het beeld? Vind je de film leuker als je van muziek houdt? Ik ben heel nieuwsgierig naar jullie en mijn eigen reacties. [Willemien]