"Als ik ooit oud word, laat het dan zo zijn als in The Mourning Forest", dacht ik toen ik deze film zag. Zo mooi begint deze Japanse film uit 2007 waarin we zien hoe de oude man Shigeki zijn dagen met zijn verzorgster Machiko doorbrengt. Een belangrijke rol in deze film wordt echter gespeeld door de hen omringende natuur, die als een derde personage aanwezig lijkt. Die diep gewortelde gevoelens en herinneringen uit de personages naar boven haalt, ze van een andere kant toont, en ze confronteert met het verleden en een onvermijdelijk lot. Ik vind dit een bijzondere film waarin oud worden en kinderlijkheid ontroerend samenvallen, waarin realiteit en mythische vertelling vanzelfsprekend naast elkaar staan, en waarin grote thema's op een menselijke manier aan de orde komen. En daarnaast.. de kleur groen zal na "The Mourning Forest" nooit meer hetzelfde zijn. [Martijn]
12 november: SONGS FROM THE SECOND FLOOR
Aanvankelijk leek het mij interessant om het dogma thema uit te pluizen, maar ik heb in overleg met onze geliefde host (onder lichte dwang) gekozen voor deze moderne klassieker van de Zweedse filmmaker Roy Andersson. In deze controversiële film vindt een merkwaardige reeks gebeurtenissen plaats: een kantoorklerk wordt geloosd, een immigrant wordt aangevallen, een goochelaar maakt een onvoorstelbare bende van zijn act, een eeuwigdurende file van haastige mensen verstopt de stad. Mensen helpen elkaar en vooral zichzelf zo snel mogelijk naar een wrede en vernederende ondergang. Bij het begin van het millennium raakt iedereen de draad kwijt, terwijl Kalle zich langzaam bewust wordt van de absurditeit van de wereld. Met zijn verontrustende maar amusante waanzin doet de wereld van Andersson denken aan dat van Monty Python, maar dan met een zware depressie. [Iraas]
16 oktober: TEN
Ten speelt zich geheel af in de beslotenheid van een auto. We rijden anderhalf uur mee met een jonge, welgestelde vrouw en we doorkruisen samen met haar Teheran. Regisseur Abbas Kiarostami kiest voor de beperking van een strakke enscenering: de tien gesprekken werden van nabij opgenomen met twee vaststaande digitale camera's. Afwisselend is de chauffeuse of haar passagier in beeld. Het lijkt alsof we via een verborgen camera getuige zijn van een serie intieme gesprekken. Zonder toevoeging van muziek of ander conventioneel effectbejag levert Kiarostami gedurende tien scènes een meeslepend beeld van de hedendaagse maatschappelijke problemen en kwesties in Iran. [Nazanin]
10 september: STAGE FRIGHT
Is het omdat deze film over acteurs gaat? Of omdat hij minder bekend is? Hoe dan ook: jullie hebben gekozen voor een minder klassieke maar zeker intrigerende Hitchcock. De film STAGE FRIGHT is in 1950 gemaakt, en daarmee één van de films waarin hij de filmische basis legt voor de periode waarin hij zijn grote successen maakte. Niettemin kunnen we ook al van Stage Fright de suspense, verrassende plot en taalgrappen verwachten zoals we die nu kennen. Een film waarin toneelspelers de hoofdrol spelen, met een knipoog naar het acteren (ook naast het podium). Daarom deze keer een enkel beeld van Marlene Dietrich om onze nieuwsgierigheid op te wekken!
13 augustus: GEEN BIRDS
Helaas! Vrijdag 13 augustus is er geen filmavond. Ik ben aan het verhuizen dus mijn huis staat vol dozen. De volgende Birds-avonden zijn gewoon weer vertrouwd op Maasstraat 3, want ik verhuis binnen hetzelfde huis naar beneden.
9 juli: IM JULI
Vrijdag 9 juli leent zich prima voor de vertoning van Im Juli, een luchtige roadmovie van Fatih Akin. In deze romantisch getinte film van de maker van onder meer Gegen die Wand en Soul Kitchen speelt Moritz Bleibtreu de jonge leraar Daniel. Hij ontmoet op de vlooienmarkt in Hamburg het meisje Juli (Christiane Paul). Zij verkoopt hem een ring met een zon erop en voorspelt dat Daniel een meisje zal ontmoeten met dezelfde zon als op de ring. Het blijkt geen onaardige voorspelling. Ga mee met Daniel voor een zomers stukje Turks-Duitse cinema! [Sander]
11 juni: TOKYO SONATA
We kijken mee in het leven van een, op het eerste oog, heel normaal Japans gezin. In werkelijkheid valt het gezin langzaam maar zeker uit elkaar. De vader verliest plotseling zijn baan, maar houdt dit uit schaamte verborgen voor zijn familie. Elke ochtend vertrekt hij met zijn aktetasje naar zijn zogenaamde werk. ’s Avonds schuift hij weer aan bij het avondeten en zijn vrouw informeert beleefd naar zijn werkdag. Tokyo Sonata uit 2008 van regisseur Kiyoshi Kurosawa is een tragi-absurdistisch familiedrama met onverwachte (zwart)komische momenten. Door zijn rustige observaties en koele afstandelijkheid een beklemmende film. En, een mooi inkijkje in de Japanse cultuur en arbeidsethos. [Alex]
7 mei: MULHOLLAND DRIVE
Er wordt altijd veel en langdurig gefilosofeerd over wat er zich nu precies in de hersenen van David Lynch, Master of Weird, afspeelt. Lynch moet wel behoorlijk gek zijn om alle bizarre scènes en vreemde, eigenzinnige personages te bedenken waar zijn films vol mee zitten. Elke film van Lynch biedt weer een heel scala aan rare, absurde types en gebeurtenissen. Wat is een droom, wat is werkelijkheid? Ik heb de film nooit begrepen maar de prachtige, intrigerende beelden, het sterke spel en de bizarre gebeurtenissen maakten dat allemaal goed! [Kamiel]
9 april: TAXI DRIVER
"On every street in every city, there's a nobody who dreams of being a somebody". Deze tagline geeft al aan dat het hier gaat om existentiele vragen in de grote stad. Loners die vechten tegen onrecht en tegen zichzelf (in dit geval Robert de Niro). Het verbaast dus niet dat Taxi Driver is gemaakt met de intentie om een ode aan de Film Noir te zijn. En dat is met veel succes gelukt, want deze film van Scorsese uit 1976 wordt nu wel eens bij de klassiekers van het genre gerekend! [Cor]
12 maart: WINTERSCHLÄFER
Winterschläfer is de 2e film die Tom Tykwer maakte, nog voordat hij scoorde met zijn arthouse-hit 'Lola Rennt'. De film is 11 jaar oud, maar voor mij al een klassieker. Het verhaal speelt zich af in een Duits bergdorp. De connectie tussen een vertaalster, een verpleegster, een ski-instructeur en een filmprojecteur blijft onduidelijk, tot er uit een kleine hoek een wending komt.... Het is een perfecte winterfilm, waarin Tykwer spanning en onvermijdelijke romantiek in een bijzonder sfeervolle vorm weet te brengen. Je zult een magische tinteling beleven waarin je na het zien van deze film nog geruime tijd zal cocoonen. In deze film zijn al lichte neigingen van Tykwers stijl te zien zoals die in Lola Rennt tot volledige uiting kwam. Beeldend en narratief belooft het een hele prettig verrassend spannende filmavond te worden. [Zoé]
Abonneren op:
Posts (Atom)