1 juli: A BOUT DE SOUFFLE

Ik weet niet wat het is, maar voor mij werkt het. De regisseurs van de Nouvelle Vague nemen niets voor lief: het acteerwerk, het camerawerk, de regie en de zogenaamde regels van de cinema worden met frisheid bekeken. Met Jean-Luc Godard voorop. Hij is de man van de quote "Film is te mooi om alleen een verhaaltje mee te vertellen" en leverde met A BOUT DE SOUFFLE het schoolvoorbeeld van het genre af. De groep - oorspronkelijk filmjournalisten - begon zich in de jaren 60 af te zetten tegen hun 'cinéma de papa', waarin alles netjes volgens de regels van de literatuur en filmtaal verloopt. Nee, dan liever die gangsterfilms en jazz die uit de VS overwaaiden. Maar dan met typisch franse om-elkaar-heen-draai-liefdesscenes. Gevolg: ruwe geluidsmontage, jump cuts, en improvisatie in spel en regie. Niet gek dat Jean-Paul Belmondo er een cultstatus mee verwierf. En ohja: terloops wordt er nog een misdaad begaan. Dit is film! [Martijn]

10 juni: THE IDIOTS

Voorkeur voor films van Lars von Trier, interesse in het Dogme manifest en een algehele fascinatie naar groepsgedrag en sociale codes hebben geleid naar de keuze voor deze film. The Idiots gaat over een groep jonge mensen die samenkomen in een leegstaande villa en besloten hebben de 'idioot' in zichzelf los te laten als protest tegen de burgerlijke maatschappij, door zich voor te doen als een groep geestelijk gehandicapten. De groep gaat steeds verder met het opmerkelijke experiment, wat leidt tot gĂȘnante en confronterende situaties. De film is de tweede van een lange lijst binnen dit genre en wordt gezien als een van de beste Dogma 95 films tot nu toe. Wel best schokkend vond ik persoonlijk. [Iraas]