9 december: DEAD MAN

Ik heb Dead Man voor het eerst gezien in een backpacker in Australië; ik dacht eerst dat het aan de tv lag, maar de film was daadwerkelijk in zwart-wit. Nog voor de helft van de film haakte de rest van de reizigers af, en ik denk dat dat niet was omdat ze moe waren. Ik bleef alleen over, gefascineerd door de combinatie van beelden, muziek en verhaal. Weer thuis heb ik de film gekocht (import). De film is voor zover ik weet niet in de Nederlandse bioscopen uitgebracht. Niet verwonderlijk als je bedenkt dat het een zwart-wit western is. Wie gaat daar nou naar kijken? De film is dan ook meteen de duurste Jarmusch productie ooit; hij kostte 9 miljoen en heeft maar 1 miljoen opgebracht. Waarom dan wel kijken? 1) het is een van de betere rollen van Johnny Depp 2) vanwege de fantastische muziek van Neil Young 3) het is een western die geen western is (volgens sommigen een acid-western, wat dat ook mag inhouden) 4) vanwege het verhaal met referenties naar William Blake en Odysseus 5) de cast: oa Billy Bob Thornton, Lance Henriksen, Iggy Pop, Alfred Molina (de laatste twee speelden ook in Coffee and Cigarettes) 6) vanwege de bij vlagen hilarische dialogen 7) het is een road-trip zonder auto 8) vanwege de zwarte humor 9) omdat het poetry in motion-picture is.. en 10)

omdat ik zijn stijl bewonder. In Jarmusch' eigen woorden: “Nothing is original. Steal from anywhere that resonates with inspiration or fuels your imagination. Devour old films, new films, music, books, paintings, photographs, poems, dreams, random conversations, architecture, bridges, street signs, trees, clouds, bodies of water, light and shadows. Select only things to steal from that speak directly to your soul. If you do this, your work (and theft) will be authentic. Authenticity is invaluable; originality is nonexistent. And don’t bother concealing your thievery — celebrate it if you feel like it. In any case, always remember what Jean-Luc Godard said: “It’s not where you take things from — it’s where you take them to.” [Sjouke]

11 november: AVONDJE AARDMAN, ANYONE?

"They've been described as positive international icons of modern British culture in particular and of the British people in general. BBC News has called them "some of the best-known and best-loved stars to come out of the UK". Icons has said they have done "more to improve the image of the English world-wide than any officially appointed ambassadors". En dan hebben we het over, jawel, Wallace & Gromit (of “walla”, meer heeft Google niet nodig): overbekende antihelden en een product van Nick Park van Aardman Animations. Met twee van de vier Wallace & Gromit shorts en de speelfilm Curse of the Were-Rabbit haalden deze stop-motion wizards al drie Academy Awards binnen.

Maar tot zover waarschijnlijk weinig nieuws voor de gemiddelde Bird-ganger; gelukkig heeft Aardman nog veel meer te bieden. Met de allereerste Wallace & Gromit short moesten de heren het bijvoorbeeld bij de Oscars net afleggen tegen Creature Comforts, van, je raad het al, diezelfde Nick Park! Deze hoogst orginele vox pop bewerking en nog veel meer lekkers in de komende Aardman-editie van Cinema De Birds. [Gerard]

21 oktober: TROIS COULEURS - BLEU

Toen ik BLEU in 1993 zag ging er voor mij een deur open: het was deze film die mijn honger naar het filmhuis in één klap wortelde. En niet zo gek ook: deze film is een streling van de zintuigen. Prachtig gebruik van kleur en onscherpte, een verstilde sfeer, en een bijzondere rol voor de muziek. Een personage op zich. Een film die direct op het gevoel werkt. Niet louter mooifilmerij, want de Poolse cineast Kieslowski zet al die prachtige stijlmiddelen ook expressief in om ons mee te nemen onder de huid van het karakter van Julie. Dit is de eerste film uit de trilogie Trois Couleurs. In deze trilogie krijgen de Franse waarden Vrijheid, Gelijkheid en Broederschap een zeer persoonlijke interpretatie. In BLEU gaat het dan om een vrouw op zoek naar emotionele vrijheid van haar herinneringen en het noodlot, na het verlies van haar man en kind. Niet in lange dialogen: we zien Julie vaak alleen in beeld en de sfeer vertelt het verhaal. Deze film wil ik graag met jullie weer zien.. eens kijken of ik hem nu pathetisch vind. [Martijn]

9 september: DELICATESSEN

Delicatessen uit 1991 is een film van Jean-Pierre Jeunet, en Marc Caro. Jeunet is de regisseur van “Le fabuleux destin d’Amélie Poulain”. Maar dit is een totaal andere film.

Een zwarte komedie-fantasyfilm. En dan met meer bruin-groen.

Is het een cultfilm?

Eten of gegeten worden.

[Kathleen]

12 augustus: LES TRIPLETTES DE BELLEVILLE

Deze keer een animatiefilm in Cinema The Birds. Met de hand getekend en daarmee dus een echte tekenfilm. De franse filmmaker Sylvain Chomet, gefascineerd door de jaren '50 van Jaques Tati, vertelt ons in Les Triplettes de Belleville (2003) het verhaal van een grootmoeder die haar verweesde kleinzoon grootbrengt. Hij laat ons zien dat haar onbegrensde liefde niets onmogelijk maakt. Zo weet ze de passie voor wielrennen, die de jongen al snel aan de dag legt, met veel discipline en hard werken om te zetten in zijn deelname aan een grote wedstrijd. Maar een stelletje schurken heeft daar andere plannen mee en dat brengt ons in de onderwereld van een grote, mooie stad aan de andere kant van de oceaan. In de wereld waarin Chomet ons meevoert zijn alle karakters karikaturen. Alles en iedereen is in de overtreffende trap getekend. Alles wat dun is is heel dun, alles wat dik is is heel dik, alles wat hoog is is heel hoog. Dat maakt de film hilarisch en scherp. Hij toont ons onze wereld via een lachspiegel en laat zo zien hoe mal die is. Maar de film blijft bovenal een ode aan de (groot)moederliefde. Kom je ogen uitkijken bij een rolprent waarin geen woord gesproken wordt en word zelf ook sprakeloos. [Theo]

1 juli: A BOUT DE SOUFFLE

Ik weet niet wat het is, maar voor mij werkt het. De regisseurs van de Nouvelle Vague nemen niets voor lief: het acteerwerk, het camerawerk, de regie en de zogenaamde regels van de cinema worden met frisheid bekeken. Met Jean-Luc Godard voorop. Hij is de man van de quote "Film is te mooi om alleen een verhaaltje mee te vertellen" en leverde met A BOUT DE SOUFFLE het schoolvoorbeeld van het genre af. De groep - oorspronkelijk filmjournalisten - begon zich in de jaren 60 af te zetten tegen hun 'cinéma de papa', waarin alles netjes volgens de regels van de literatuur en filmtaal verloopt. Nee, dan liever die gangsterfilms en jazz die uit de VS overwaaiden. Maar dan met typisch franse om-elkaar-heen-draai-liefdesscenes. Gevolg: ruwe geluidsmontage, jump cuts, en improvisatie in spel en regie. Niet gek dat Jean-Paul Belmondo er een cultstatus mee verwierf. En ohja: terloops wordt er nog een misdaad begaan. Dit is film! [Martijn]

10 juni: THE IDIOTS

Voorkeur voor films van Lars von Trier, interesse in het Dogme manifest en een algehele fascinatie naar groepsgedrag en sociale codes hebben geleid naar de keuze voor deze film. The Idiots gaat over een groep jonge mensen die samenkomen in een leegstaande villa en besloten hebben de 'idioot' in zichzelf los te laten als protest tegen de burgerlijke maatschappij, door zich voor te doen als een groep geestelijk gehandicapten. De groep gaat steeds verder met het opmerkelijke experiment, wat leidt tot gênante en confronterende situaties. De film is de tweede van een lange lijst binnen dit genre en wordt gezien als een van de beste Dogma 95 films tot nu toe. Wel best schokkend vond ik persoonlijk. [Iraas]

13 mei: RAISE THE RED LANTERN

In 1991 verscheen Raise the Red Lantern, een prachtige kleurrijke Chinese film gemaakt door Zhang Yimou. Het is een pijnlijk verhaal over hoe (in de jaren twintig) vier vrouwen in een 'harem' met elkaar omgaan en elkaar beconcurreren in hun rol als concubine. De vrouwen zitten opgesloten in de rituelen van het dagelijks leven en houden de schijn op van soepel samenleven maar ondertussen wordt er gekonkeld en de machtsspelletjes gespeeld. Ik werd indertijd geraakt door zowel visuele pracht als het inkijkje in Chinese cultuurgeschiedenis maar vooral ook het drama. Ik wil dit meesterwerk 20 jaar na dato graag weer eens bekijken. [Willemien]

11 maart: DIE BLECHTROMMEL

Oskar is een onberekenbaar, bijna gevaarlijk mannetje én tegelijkertijd een klein en angstig kind. Als hem wordt verteld dat hij later op zijn vader (die Hitler adoreert) zal lijken, besluit Oskar op zijn derde te stoppen met groeien. Vanaf nu slaat hij alles gade, maakt de meest verschrikkelijke dingen mee, maar blijft bewust toeschouwer. De ondergang van Duitsland, Danzig en daaraan gelijk lopend, zijn naaste familie, voorziet hij slechts van commentaar. Die Blechtrommel is een meesterlijke verfilming door de Duitse regisseur Volker Schlöndorff van de 'onverfilmbaar' geachte roman van auteur Günter Grass over de wonderlijke leefwereld van Oskar en volgt duidelijk het magisch-realistische karakter van Grass' boek. [Cor]

11 februari: DIVA

‘Diva’ uit 1981 is het debuut van Jean-Jacques Beineix, die eerst assistent was van onder meer Jean Becker en Claude Berri. Met deze film - die op ietwat onderkoelde wijze het verhaal vertelt van een Franse postbode (een groot liefhebber van opera) die verward raakt in een misdaadcomplot - is Beineix volgens Franse critici de uitvinder van een nouvelle nouvelle vague, de cinéma du look. Deze stroming legde veel nadruk op vormgeving en kleur, en vaak surrealistische verhaallijnen. Andere vertegenwoordigers van de cinéma du look zijn Luc Besson (Nikita) en Leos Carax (Les Amants du Pont-Neuf). Beineix zou later doorbreken met 37˚2 le matin (beter bekend als Betty Blue). Ik heb deze film, waarvan de stijl veel navolging heeft gehad, sinds 1988 niet meer gezien. Hij maakte destijds grote indruk op me vanwege de gedurfde stijl en het vreemde, grappige verhaal. Ben benieuwd of-ie – 30 jaar na dato – nog steeds een goeie film blijkt te zijn. [Paul]

14 januari: KITCHEN

Kitchen is een Chinese film uit 1997 die is gebaseerd op een roman van de Japanse schrijfster Banana Yoshimoto (1988). Waar gaat het om? "A young hairstylist and his extraordinary mother take Aggie as a homeguest after her grandmother, and only family member passes away. Aggie wants to be a chef, but following the loss of her grandmother, the girl falls into a deep funk, finding comfort only in the aromas found in her refrigerator." Ik was weg van deze film toen ik hem in 1997 zag. Het verhaal heeft een aantal elementen waardoor het een weinig uitsteekt boven een gemiddelde Hollywoodfilm, maar toch: juist de enscenering, de vormen van communiceren en de beelden, een zekere traagheid ook (maar nooit saai) en bij vlagen de geestigheid maakt deze Aziatische film voor een Europeaan boeiend om naar te kijken. In de film regent t, maar bij de kijker schijnt de zon and that's a promise! [Zoé]