11 mei: PERSONA

Halverwege een theatervoorstelling stopt een beroemd actrice ineens met spreken. Ze krijgt een persoonlijk verzorgster, en er volgt een spannende uitwisseling tussen deze vrouwen. Een simpel uitgangspunt, maar de grote hoeveelheid verrassingen in hun gedrag en in de filmische vorm maakt dit tot een film die veel vragen oproept. Toen ik deze film een paar weken terug zag, was ik flink onder de indruk van de ongrijpbaarheid en schoonheid van deze film. Ik ontdekte later dat PERSONA (1966, Ingmar Bergman) op veel beste-films-lijstjes staat en dat er altijd veel debat is geweest over mogelijke interpretaties. En hoewel we meestal de vrouwen in hun tamelijk geïsoleerde setting zien, zijn er ook associatieve beelden van de buitenwereld en montagesequenties als commentaar op het geheel. Maar wat zeggen deze?

PERSONA biedt soms onconventionele, maar steeds prachtige zwartwit beelden. Daarbij komt terughoudende, maar mooie sfeerbepalende minimale muziek. En heel intens acteerwerk, dat ons meesleept in het onderlinge spel van intimiteit en kwetsbaarheid. Ze zoeken daarin beiden naar hun identiteit, en het existentiele lijkt zelfs te reiken tot het medium 'film' zelf. Ik ben erg benieuwd naar jullie gevoel bij deze film! [Martijn]
Excuses voor het ontbreken van NL ondertiteling bij de trailer.. maar beeld en geluid zeggen hopelijk genoeg.