13 juli: AFTER LIFE

Tijdens een workshop toneel op buitenkunst afgelopen mei kreeg ik de opdracht mijn meest dierbare herinnering op te tekenen. Deze herinnering werd, in mijn aanwezigheid op het toneel, voorgedragen aan het publiek. Het thema uit te workshop bleek geïnspireerd te zijn op de film After life. Door de persoonlijke invulling die ik tijdens de workshop aan het thema heb moeten geven werd mijn belangstelling gewekt in deze film van Kore-eda. After life speelt zich af in het voorportaal van het hiernamaals, een soort station tussen de dood en de eeuwigheid. Hier komen de overledenen aan en moeten zij binnen drie dagen hun meest dierbare herinnering formuleren. Deze geluksmomenten worden vervolgens door de werknemers van het tussenstation in scène gezet en gefilmd. Nadat de doden hun persoonlijke filmpje hebben gezien en het gelukkigste moment van hun leven hebben herbeleefd, vergeten zij de rest van hun aardse bestaan en nemen zij dat ene moment mee naar de eeuwigheid van het hiernamaals.

"After life gaat niet over de dood maar over het leven", benadrukt Kore-eda. "Het moeten kiezen van een herinnering in die paar dagen na de dood, dwingt de personages na te denken over hun leven. Voor de reconstructie van hun dierbaarste herinnering wordt expres geen gebruik gemaakt van beelden van hun eigenlijke leven, maar wordt uitgegaan van hun herinnering. Als iemand over zijn verleden vertelt, worden namelijk bepaalde aspecten van de werkelijkheid uitvergroot en andere vergeten. De medewerkers van het tussenstation gebruiken voor het verbeelden van de herinneringen eigenlijk stokoude filmtrucs, zoals ventilatoren om wind te simuleren en watten om wolken weer te geven. Maar omdat zij met die simpele middelen de essentiële onderdelen van de herinnering oproepen, wordt de gebeurtenis nog intenser herbeleefd dan wanneer de personages hem gewoon navertellen." [Kamiel]