9 januari: PRIMER

Bij de volgende Birds gaan we tien jaar terug in de tijd. We gaan kijken naar Primer, een film die ik tijdens IFFR 2005 zag en die me altijd is bijgebleven. Een science fiction film. Gemaakt met weinig middelen en zonder special effects. Een film die me na 80 minuten volstrekt verward achterliet en die me verontrustte.

Twee ondernemende en ambitieuze vrienden vinden bij toeval een tijdmachine uit. Daarmee reizen ze terug in de tijd, slechts enkele uren en hooguit een paar dagen. De film laat geleidelijk causaliteit los en brengt situaties waarin je denkt de werkelijkheid te kunnen manipuleren, maar waar je juist daarvan los raakt en je identiteit dreigt te verliezen. De manier waarop dat wordt verbeeld en het ongemakkelijke, verwarde gevoel dat dat oplevert maken de film voor mij tot een cinematografisch hoogstandje. Schrijver en regisseur Shane Carruth (VS 1972) blijkt in zijn eerste film in staat om iets te verbeelden dat nauwelijks met woorden is uit te leggen. Iets dat je slechts door te kijken kunt ervaren, kunt voelen, kunt vrezen.

Theo