Nu ik een keer last-minute mag invallen, grijp ik direct naar een film die al lang op mijn verlanglijst staat: Dat is Charade (1963), omdat die film me ooit erg verraste omdat hij tegelijk grappig én spannend is. Het wordt dan ook een weinig vertoonde mix genoemd van suspense thriller, romance en screwball comedy.
Wat ik ooit zo prachtig vond was die 'strakke heldere stijl': die jaren 60 hollywood-vormgeving (met prachtig geanimeerde titels en de kokette kleding van Hepburn).. de spitse dialogen waarmee de hoofdpersonen elkaar eens lieflijk plagen, en dan weer serieus een oor aannaaien.. en het trefzekere spel van Audrey Hepburn en Cary Grant. Een verhaal met plot dat steeds weer ondoorgrondelijk verrast, en veel humor heeft. En er wordt gezoend.
De regie is van 'lesser god' Stanley Donen, maar deze film wordt ook wel genoemd als: 'The best Hitchcock movie that Hitchcock never made'.
Martijn
8 februari: DO THE RIGHT THING
On the hottest day of the year on a street in the Bedford-Stuyvesant section of
Brooklyn, everyone's hate and bigotry smolders and builds until it explodes
into violence.
Eind jaren 90 huurden we op VHS bij de filmfreak ‘Do the Right Thing’ uit ’89. Het was een must-see volgens mijn huisgenoot, zoals hij dat van meer films vond en ook van bands by-the-way. Deze film stelt de culturele diversiteit aan de kaak in Brooklyn jaren ’80. De dagelijkse gang van zaken neemt langzaamaan een wending.
Ik kan me niet veel meer van de film herinneren, maar de broeierige sfeer staat me nog wel bij. Zeker nu we in zonnig Brooklyn zijn verbleven afgelopen september ben ik weer extra benieuwd naar deze (cult)film. Zeker voor liefhebbers van New York of van multicultiproblematiek: komt dat zien!
[Zoé]
Eind jaren 90 huurden we op VHS bij de filmfreak ‘Do the Right Thing’ uit ’89. Het was een must-see volgens mijn huisgenoot, zoals hij dat van meer films vond en ook van bands by-the-way. Deze film stelt de culturele diversiteit aan de kaak in Brooklyn jaren ’80. De dagelijkse gang van zaken neemt langzaamaan een wending.
Ik kan me niet veel meer van de film herinneren, maar de broeierige sfeer staat me nog wel bij. Zeker nu we in zonnig Brooklyn zijn verbleven afgelopen september ben ik weer extra benieuwd naar deze (cult)film. Zeker voor liefhebbers van New York of van multicultiproblematiek: komt dat zien!
[Zoé]
11 jan: THE COOK, THE THIEF, HIS WIFE AND HER LOVER
Komende vrijdag wil ik jullie graag het visuele spektakel van 'The Cook, the Thief, His Wife and Her Lover' laten zien. Bas (mijn wederhelft) vertelde wel eens over de speciaal voor hun thuis ontworpen knalgele tafel en een bank die meer een deel was van het huis dan een meubelstuk, allebei gemaakt door oom Ben. Later bleek dat (oom) Ben van Os te zijn, begonnen als interieurarchitect maar vooral bekend geworden als production designer en art director van films. Zo kreeg hij een oscarnominatie voor Set Decoration in 'Girl with a pearl earring'. De meest barokke en bizarre films maakte hij samen met regisseur Peter Greenaway, waaronder The Cook, the Thief, His Wife and Her Lover. Het is een film waarin de vormgeving en muziek (van Michael Nyman) het drama versterken tot 'verhevigde werkelijkheid' zoals Ben van Os het zelf uitdrukte. Het is theatraal, vol met contrasten in kleuren en sferen. Het "jaloerse man neemt wraak op minnaar" verhaal wordt hier uitvergroot en tot iets (gruwelijk) moois verheven.
Voor een indruk van de film raad ik het volgende fragment aan. [Willemien]
Voor een indruk van de film raad ik het volgende fragment aan. [Willemien]
14 december: POULET AUX PRUNES
Poulet aux prunes of 'Chicken with Plums' is gebaseerd op het stripboek van Marjane Satrapi, de maakster van de film 'Persepolis'. In tegenstelling tot 'Persepolis' is 'Poulet aux prunes' geen tekenfilm, maar een prachtige verfilming van een sprookje.
Sinds zijn geliefde viool is gebroken, heeft Nasser Ali Khan, de beroemdste Iraanse vioolspeler, geen zin meer om te leven. Zijn droefheid wordt versterkt door het feit dat zijn jeugdliefde, die hij kort na dit incident op straat tegenkomt, hem niet meer herkent. Tevergeefs zoekt Nasser naar een instrument dat zijn viool kan vervangen. Uiteindelijk komt hij tot de enig overgebleven conclusie: aangezien geen enkele viool hem nog levensplezier kan schenken, wenst hij te sterven. Hij overweegt alle mogelijke manieren om te sterven: verpletterd worden door een trein, zich van een klif werpen, zich een kogel door het hoofd schieten, een overdosis pillen nemen… maar geen enkele van deze uitwegen is waardig voor een man van zijn stand. Hij is uiteindelijk de beste violist van z’n tijd: Nasser Ali Khan.
Kortom, een surrealistische film en bijzondere visuele vertaling van een prachtig stripboek. [Nazanin]
Sinds zijn geliefde viool is gebroken, heeft Nasser Ali Khan, de beroemdste Iraanse vioolspeler, geen zin meer om te leven. Zijn droefheid wordt versterkt door het feit dat zijn jeugdliefde, die hij kort na dit incident op straat tegenkomt, hem niet meer herkent. Tevergeefs zoekt Nasser naar een instrument dat zijn viool kan vervangen. Uiteindelijk komt hij tot de enig overgebleven conclusie: aangezien geen enkele viool hem nog levensplezier kan schenken, wenst hij te sterven. Hij overweegt alle mogelijke manieren om te sterven: verpletterd worden door een trein, zich van een klif werpen, zich een kogel door het hoofd schieten, een overdosis pillen nemen… maar geen enkele van deze uitwegen is waardig voor een man van zijn stand. Hij is uiteindelijk de beste violist van z’n tijd: Nasser Ali Khan.
Kortom, een surrealistische film en bijzondere visuele vertaling van een prachtig stripboek. [Nazanin]
9 november: THE LIFE AQUATIC
Wat hebben Jacques-Yves Cousteau, David Bowie, Devo en The nightmare before Christmas met elkaar te maken? Wes Anderson maakte na zijn succes "The royal Tenenbaums" een persiflerende komedie vol fantasie, avontuur en nostalgie die doet denken aan een kinder-plakboek. Zachte minimalistische humor wordt afgewisseld met animatie en make-belief.
Deze iets onbekendere film geeft goed weer wat het werk van de hedendaagse Hollywood-film-regisseur Wes Anderson inhoudt. Het is een mix van zijn werk en wat mij betreft een noemenswaardige 'must-see' film in het vaak (terecht) ongewaardeerde komische filmgenre. Kortom, een vrolijk licht verteerbaar stukje 'fruits de mer' op het Birdsmenu. [Antony]
Deze iets onbekendere film geeft goed weer wat het werk van de hedendaagse Hollywood-film-regisseur Wes Anderson inhoudt. Het is een mix van zijn werk en wat mij betreft een noemenswaardige 'must-see' film in het vaak (terecht) ongewaardeerde komische filmgenre. Kortom, een vrolijk licht verteerbaar stukje 'fruits de mer' op het Birdsmenu. [Antony]
5 oktober: SINGIN' IN THE RAIN
De dagen worden langzaamaan grauwer ‘but from where I stand it’s shining all over the place’. Kom ook naar de Birds aankomende vrijdag voor een vrolijke noot uit 1952, één van de grootste klassiekers uit de geschiedenis van de hollywoodfilm: "Singin' in the Rain". Geen feestje zal je meer onbenut laten om al je kennis en (smeuïge) details over deze film te delen. Singin’ in the rain will never be the same. Er mag meegezongen worden! [Zoé]
7 september: LOST IN LA MANCHA
Terry Gilliam’s films zijn te kenmerken als absurdistisch, visueel overdonderend en … risicovol. Voor producenten is hij een “liability”, omdat zijn films ofwel een groot succes worden, ofwel een gigantische flop; hij heeft vaak conflicten met producenten. Ik kan hier niet echt een duidelijke oorzaak voor aanwijzen. Is het omdat hij een dromer en een perfectionist is die geen concessies wil doen? Of heeft hij gewoon domme pech? De film “The man who Killed Don Quichotte” is nooit afgemaakt; de producenten hebben na veel tegenslag het project beëindigd. Een tweede camerateam heeft tijdens het maken van de film opnames gemaakt die bedoeld waren voor een making of. Van deze opnames is de film “Lost in la Mancha” gemaakt: een making of die laat zien wat er fout is gegaan tijdens het maken van de film. Verder toont het een goed beeld van de man Terry Gilliam.
Filmogafie: Monthy Python and the Holy Grail, Brazil, The Fisher King, Twelve Monkeys, Fear and Loathing in Las Vegas, Tideland, The imaginarium of Doctor Parnassus. [Sjouke]
Filmogafie: Monthy Python and the Holy Grail, Brazil, The Fisher King, Twelve Monkeys, Fear and Loathing in Las Vegas, Tideland, The imaginarium of Doctor Parnassus. [Sjouke]
10 augustus: OLYMPIA
Met als aanleiding de Olympische Spelen in London wil ik met jullie deze keer een nogal controversiële film bekijken: Olympia van Leni Riefenstahl. Deze zwart-wit film in twee delen geeft een impressie van de Olympische Spelen in Berlijn (1936). Hij wordt door sommigen beschouwd als één van de beste documentaires ooit gemaakt, maar door critici als nazipropaganda. Al kijkend kunnen we hopelijk zelf een mening vormen die -misschien- in het midden ligt. Want waarom wordt b.v. Jesse Owens, een (zwarte) Amerikaan, uitgebreid in beeld gebracht? De film werd gemaakt in opdracht van het IOC en won (vóór WO II) veel prijzen, dus blijkbaar werd het toen niet als propaganda gezien. De film wordt extra interessant door veel nieuwe technieken, zoals slow motion, onderwater opnames en vogel perspectief. Er is dus veel te zien, te denken en te voelen, ik hoop jullie op 10 augustus te zien. [Cor]
13 juli: AFTER LIFE
Tijdens een workshop toneel op buitenkunst afgelopen mei kreeg ik de opdracht mijn meest dierbare herinnering op te tekenen. Deze herinnering werd, in mijn aanwezigheid op het toneel, voorgedragen aan het publiek. Het thema uit te workshop bleek geïnspireerd te zijn op de film After life. Door de persoonlijke invulling die ik tijdens de workshop aan het thema heb moeten geven werd mijn belangstelling gewekt in deze film van Kore-eda. After life speelt zich af in het voorportaal van het hiernamaals, een soort station tussen de dood en de eeuwigheid. Hier komen de overledenen aan en moeten zij binnen drie dagen hun meest dierbare herinnering formuleren. Deze geluksmomenten worden vervolgens door de werknemers van het tussenstation in scène gezet en gefilmd. Nadat de doden hun persoonlijke filmpje hebben gezien en het gelukkigste moment van hun leven hebben herbeleefd, vergeten zij de rest van hun aardse bestaan en nemen zij dat ene moment mee naar de eeuwigheid van het hiernamaals.
"After life gaat niet over de dood maar over het leven", benadrukt Kore-eda. "Het moeten kiezen van een herinnering in die paar dagen na de dood, dwingt de personages na te denken over hun leven. Voor de reconstructie van hun dierbaarste herinnering wordt expres geen gebruik gemaakt van beelden van hun eigenlijke leven, maar wordt uitgegaan van hun herinnering. Als iemand over zijn verleden vertelt, worden namelijk bepaalde aspecten van de werkelijkheid uitvergroot en andere vergeten. De medewerkers van het tussenstation gebruiken voor het verbeelden van de herinneringen eigenlijk stokoude filmtrucs, zoals ventilatoren om wind te simuleren en watten om wolken weer te geven. Maar omdat zij met die simpele middelen de essentiële onderdelen van de herinnering oproepen, wordt de gebeurtenis nog intenser herbeleefd dan wanneer de personages hem gewoon navertellen." [Kamiel]
"After life gaat niet over de dood maar over het leven", benadrukt Kore-eda. "Het moeten kiezen van een herinnering in die paar dagen na de dood, dwingt de personages na te denken over hun leven. Voor de reconstructie van hun dierbaarste herinnering wordt expres geen gebruik gemaakt van beelden van hun eigenlijke leven, maar wordt uitgegaan van hun herinnering. Als iemand over zijn verleden vertelt, worden namelijk bepaalde aspecten van de werkelijkheid uitvergroot en andere vergeten. De medewerkers van het tussenstation gebruiken voor het verbeelden van de herinneringen eigenlijk stokoude filmtrucs, zoals ventilatoren om wind te simuleren en watten om wolken weer te geven. Maar omdat zij met die simpele middelen de essentiële onderdelen van de herinnering oproepen, wordt de gebeurtenis nog intenser herbeleefd dan wanneer de personages hem gewoon navertellen." [Kamiel]
8 juni: THE THIRD MAN
Kapotgeschoten Wenen, vlak na de tweede Wereldoorlog. Bezettingszones van Russen, Amerikanen, Engelsen en Fransen. Zwarte handel in alles waar gebrek aan is. Een amerikaanse schrijver van flutromannetjes arriveert op uitnodiging van zijn beste vriend Harry Lime. Binnen vijf minuten gaat alles anders dan gedacht en wordt je het verhaal ingezogen. Prachtig spel, bijzondere muziek en geweldig camerawerk dat niet voor niets een Oscar kreeg. Een van de mooiste en broeierigste thrillers die ik ken: The Third Man. Ik hoop je vrijdag te zien! Cor
11 mei: PERSONA
Halverwege een theatervoorstelling stopt een beroemd actrice ineens met spreken. Ze krijgt een persoonlijk verzorgster, en er volgt een spannende uitwisseling tussen deze vrouwen. Een simpel uitgangspunt, maar de grote hoeveelheid verrassingen in hun gedrag en in de filmische vorm maakt dit tot een film die veel vragen oproept. Toen ik deze film een paar weken terug zag, was ik flink onder de indruk van de ongrijpbaarheid en schoonheid van deze film. Ik ontdekte later dat PERSONA (1966, Ingmar Bergman) op veel beste-films-lijstjes staat en dat er altijd veel debat is geweest over mogelijke interpretaties. En hoewel we meestal de vrouwen in hun tamelijk geïsoleerde setting zien, zijn er ook associatieve beelden van de buitenwereld en montagesequenties als commentaar op het geheel. Maar wat zeggen deze?
PERSONA biedt soms onconventionele, maar steeds prachtige zwartwit beelden. Daarbij komt terughoudende, maar mooie sfeerbepalende minimale muziek. En heel intens acteerwerk, dat ons meesleept in het onderlinge spel van intimiteit en kwetsbaarheid. Ze zoeken daarin beiden naar hun identiteit, en het existentiele lijkt zelfs te reiken tot het medium 'film' zelf. Ik ben erg benieuwd naar jullie gevoel bij deze film! [Martijn]
Excuses voor het ontbreken van NL ondertiteling bij de trailer.. maar beeld en geluid zeggen hopelijk genoeg.
PERSONA biedt soms onconventionele, maar steeds prachtige zwartwit beelden. Daarbij komt terughoudende, maar mooie sfeerbepalende minimale muziek. En heel intens acteerwerk, dat ons meesleept in het onderlinge spel van intimiteit en kwetsbaarheid. Ze zoeken daarin beiden naar hun identiteit, en het existentiele lijkt zelfs te reiken tot het medium 'film' zelf. Ik ben erg benieuwd naar jullie gevoel bij deze film! [Martijn]
Excuses voor het ontbreken van NL ondertiteling bij de trailer.. maar beeld en geluid zeggen hopelijk genoeg.
13 april: KYNODONTAS (DOGTOOTH)
Ongemak, vervreemding, competitieve spelletjes, gekmakende regels en routine… dit zijn slechts een aantal onderwerpen die de film Kynodontas (Dogtooth) dragen. Hoe reageren wij als kijker op een film, waarin de levenskennis en levensregels (zoals wij die hebben aangeleerd) niet gelden?
De film draait om een gezin dat in totale afzondering leeft. De enige die de deur uitgaat, is de vader. Om te werken, of om een meisje voor zijn zoon te halen. De titel van de film verwijst naar één van de belangrijkste wetten die de vader zijn kinderen heeft opgelegd. Dogtooth is een Grieks drama van de regisseur Yorgos Lanthimos. Dit filmproject was oorspronkelijk een aanklacht tegen 'home schooling'. Iets wat in Griekenland nog vaak gebeurt. [Vanessa]
De film draait om een gezin dat in totale afzondering leeft. De enige die de deur uitgaat, is de vader. Om te werken, of om een meisje voor zijn zoon te halen. De titel van de film verwijst naar één van de belangrijkste wetten die de vader zijn kinderen heeft opgelegd. Dogtooth is een Grieks drama van de regisseur Yorgos Lanthimos. Dit filmproject was oorspronkelijk een aanklacht tegen 'home schooling'. Iets wat in Griekenland nog vaak gebeurt. [Vanessa]
9 maart: 22 MEI
Net even in Brussel geweest, lange gesprekken gehad in Frans-Engels-Vlaams over het absurde en mooie van Belgie, het grensgebied tussen Romanen en Germanen.
Ik moest toen ik terug was denken aan een film die ik een tijd terug op het IFFR heb gezien. Iedereen zal Ex Drummer (ook wel de Vlaamse Trainspotting) van regisseur
Koen Mortier kennen. 22 Mei is daar ergens wel een vervolg op. De regisseur volgt zijn onderwerpen dicht op de huid en laat in ongemakkelijke eerlijkheid zien dat niemand is zoals hij of zij zich in publiek voordoet en dat iedereen een duistere kant met zich meedraagt. Typisch Belgisch? Misschien.
Na de screening op het IFFR was het 5 minuten doodstil waarna er een staande ovatie voor de regisseur losbarstte. 'T is een pittige film, ben benieuwd wat jullie er van vinden! [Walter]
Na de screening op het IFFR was het 5 minuten doodstil waarna er een staande ovatie voor de regisseur losbarstte. 'T is een pittige film, ben benieuwd wat jullie er van vinden! [Walter]
10 februari: METROPOLIS
Het is heel lang geleden dat ik Metropolis van Fritz Lang heb gezien.
Eigenlijk weet ik er niets meer van, behalve dat hij indruk maakte. De
perfecte omstandigheden om hem nog eens te bekijken dus. De getallen
zijn in elk geval indrukwekkend, zeker voor 1927: 153 minuten, 36.000
figuranten, 200.000 kostuums en met een budget van 5 miljoen
Reichsmark toen de duurste film ooit. Metropolis wordt wel omschreven
als "de moeder aller science fiction films", vanwege de grote invloed
die hij heeft gehad. Niet alleen op andere films, ook bijvoorbeeld de
videoclip van Queen's "Radio Ga Ga" bevat door Metropolis
geinspireerde scenes. Metropolis is een dystopie, een zwarte
toekomstvisie. Arbeiders leven ondergronds in slechte omstandigheden
en worden gebruikt als machines. Een communistisch thema, communisten
vonden de film echter fascistisch. Maar meer dan om de inhoud, gaat
het hier om de vorm. Groots en meeslepend. Ik hoop dat jullie je ook
laten meeslepen. [Bas]
6 januari: SOUND OF NOISE
Begin 2011 zag ik de trailer van "Sound of Noise" in de bioscoop. De
samenvatting van de film: "Excentrieke drummers besluiten onder leiding
van de rebelse Sanne een muzikale guerrilla in hun stad uit te voeren.
Hun masterplan 'Music for One City and Six Drummers' omvat vier plekken
in de stad waar ze hun ritmisch aanvallen zullen gaan uitvoeren." De
energie en het absurdistische dat de trailer uitstraalde bleef hangen.
Maar toen ik tijd had om naar de bios te gaan was hij niet meer in
roulatie. Omdat we bij de Birds ook films mogen introduceren die we
zelf nog niet hebben gezien kwam deze wens weer boven. Ik ben
nieuwsgierig naar de balans tussen muziek, beeld en verhaal. Hoe lang
blijft het boeien? Het schijnt een humoristische Scandinavische film te
zijn. Is de humor vergelijkbaar met andere films? Is er iets typisch
Scandinavisch/Europees aan? Zou je ook een film kunnen maken met andere
muziek in de hoofdrol? Wat is de relatie tussen de muziek en het beeld?
Vind je de film leuker als je van muziek houdt? Ik ben heel nieuwsgierig
naar jullie en mijn eigen reacties. [Willemien]
9 december: DEAD MAN
Ik heb Dead Man voor het eerst gezien in een backpacker in Australië; ik dacht eerst dat het aan de tv lag, maar de film was daadwerkelijk in zwart-wit. Nog voor de helft van de film haakte de rest van de reizigers af, en ik denk dat dat niet was omdat ze moe waren. Ik bleef alleen over, gefascineerd door de combinatie van beelden, muziek en verhaal. Weer thuis heb ik de film gekocht (import). De film is voor zover ik weet niet in de Nederlandse bioscopen uitgebracht. Niet verwonderlijk als je bedenkt dat het een zwart-wit western is. Wie gaat daar nou naar kijken? De film is dan ook meteen de duurste Jarmusch productie ooit; hij kostte 9 miljoen en heeft maar 1 miljoen opgebracht. Waarom dan wel kijken? 1) het is een van de betere rollen van Johnny Depp 2) vanwege de fantastische muziek van Neil Young 3) het is een western die geen western is (volgens sommigen een acid-western, wat dat ook mag inhouden) 4) vanwege het verhaal met referenties naar William Blake en Odysseus 5) de cast: oa Billy Bob Thornton, Lance Henriksen, Iggy Pop, Alfred Molina (de laatste twee speelden ook in Coffee and Cigarettes) 6) vanwege de bij vlagen hilarische dialogen 7) het is een road-trip zonder auto 8) vanwege de zwarte humor 9) omdat het poetry in motion-picture is.. en 10)
omdat ik zijn stijl bewonder. In Jarmusch' eigen woorden: “Nothing is original. Steal from anywhere that resonates with inspiration or fuels your imagination. Devour old films, new films, music, books, paintings, photographs, poems, dreams, random conversations, architecture, bridges, street signs, trees, clouds, bodies of water, light and shadows. Select only things to steal from that speak directly to your soul. If you do this, your work (and theft) will be authentic. Authenticity is invaluable; originality is nonexistent. And don’t bother concealing your thievery — celebrate it if you feel like it. In any case, always remember what Jean-Luc Godard said: “It’s not where you take things from — it’s where you take them to.” [Sjouke]
omdat ik zijn stijl bewonder. In Jarmusch' eigen woorden: “Nothing is original. Steal from anywhere that resonates with inspiration or fuels your imagination. Devour old films, new films, music, books, paintings, photographs, poems, dreams, random conversations, architecture, bridges, street signs, trees, clouds, bodies of water, light and shadows. Select only things to steal from that speak directly to your soul. If you do this, your work (and theft) will be authentic. Authenticity is invaluable; originality is nonexistent. And don’t bother concealing your thievery — celebrate it if you feel like it. In any case, always remember what Jean-Luc Godard said: “It’s not where you take things from — it’s where you take them to.” [Sjouke]
11 november: AVONDJE AARDMAN, ANYONE?
"They've been described as positive international icons of modern British culture in particular and of the British people in general. BBC News has called them "some of the best-known and best-loved stars to come out of the UK". Icons has said they have done "more to improve the image of the English world-wide than any officially appointed ambassadors". En dan hebben we het over, jawel, Wallace & Gromit (of “walla”, meer heeft Google niet nodig): overbekende antihelden en een product van Nick Park van Aardman Animations. Met twee van de vier Wallace & Gromit shorts en de speelfilm Curse of the Were-Rabbit haalden deze stop-motion wizards al drie Academy Awards binnen.
Maar tot zover waarschijnlijk weinig nieuws voor de gemiddelde Bird-ganger; gelukkig heeft Aardman nog veel meer te bieden. Met de allereerste Wallace & Gromit short moesten de heren het bijvoorbeeld bij de Oscars net afleggen tegen Creature Comforts, van, je raad het al, diezelfde Nick Park! Deze hoogst orginele vox pop bewerking en nog veel meer lekkers in de komende Aardman-editie van Cinema De Birds. [Gerard]
Maar tot zover waarschijnlijk weinig nieuws voor de gemiddelde Bird-ganger; gelukkig heeft Aardman nog veel meer te bieden. Met de allereerste Wallace & Gromit short moesten de heren het bijvoorbeeld bij de Oscars net afleggen tegen Creature Comforts, van, je raad het al, diezelfde Nick Park! Deze hoogst orginele vox pop bewerking en nog veel meer lekkers in de komende Aardman-editie van Cinema De Birds. [Gerard]
21 oktober: TROIS COULEURS - BLEU
Toen ik BLEU in 1993 zag ging er voor mij een deur open: het was deze film die mijn honger naar het filmhuis in één klap wortelde. En niet zo gek ook: deze film is een streling van de zintuigen. Prachtig gebruik van kleur en onscherpte, een verstilde sfeer, en een bijzondere rol voor de muziek. Een personage op zich. Een film die direct op het gevoel werkt. Niet louter mooifilmerij, want de Poolse cineast Kieslowski zet al die prachtige stijlmiddelen ook expressief in om ons mee te nemen onder de huid van het karakter van Julie. Dit is de eerste film uit de trilogie Trois Couleurs. In deze trilogie krijgen de Franse waarden Vrijheid, Gelijkheid en Broederschap een zeer persoonlijke interpretatie. In BLEU gaat het dan om een vrouw op zoek naar emotionele vrijheid van haar herinneringen en het noodlot, na het verlies van haar man en kind. Niet in lange dialogen: we zien Julie vaak alleen in beeld en de sfeer vertelt het verhaal. Deze film wil ik graag met jullie weer zien.. eens kijken of ik hem nu pathetisch vind. [Martijn]
9 september: DELICATESSEN
Delicatessen uit 1991 is een film van Jean-Pierre Jeunet, en Marc Caro. Jeunet is de regisseur van “Le fabuleux destin d’Amélie Poulain”. Maar dit is een totaal andere film.
Een zwarte komedie-fantasyfilm. En dan met meer bruin-groen.
Is het een cultfilm?
Eten of gegeten worden.
[Kathleen]
Een zwarte komedie-fantasyfilm. En dan met meer bruin-groen.
Is het een cultfilm?
Eten of gegeten worden.
[Kathleen]
12 augustus: LES TRIPLETTES DE BELLEVILLE
Deze keer een animatiefilm in Cinema The Birds. Met de hand getekend en daarmee dus een echte tekenfilm. De franse filmmaker Sylvain Chomet, gefascineerd door de jaren '50 van Jaques Tati, vertelt ons in Les Triplettes de Belleville (2003) het verhaal van een grootmoeder die haar verweesde kleinzoon grootbrengt. Hij laat ons zien dat haar onbegrensde liefde niets onmogelijk maakt. Zo weet ze de passie voor wielrennen, die de jongen al snel aan de dag legt, met veel discipline en hard werken om te zetten in zijn deelname aan een grote wedstrijd. Maar een stelletje schurken heeft daar andere plannen mee en dat brengt ons in de onderwereld van een grote, mooie stad aan de andere kant van de oceaan. In de wereld waarin Chomet ons meevoert zijn alle karakters karikaturen. Alles en iedereen is in de overtreffende trap getekend. Alles wat dun is is heel dun, alles wat dik is is heel dik, alles wat hoog is is heel hoog. Dat maakt de film hilarisch en scherp. Hij toont ons onze wereld via een lachspiegel en laat zo zien hoe mal die is. Maar de film blijft bovenal een ode aan de (groot)moederliefde. Kom je ogen uitkijken bij een rolprent waarin geen woord gesproken wordt en word zelf ook sprakeloos. [Theo]
Abonneren op:
Posts (Atom)